Έπεσαν οι μάσκες...

Είμαι ένα μικρό χελωνάκι χωρίς όνομα, τα μικρά χελωνάκια δεν έχουν όνομα!

Χθες το βράδυ κατά τις 20.30 έπεσε σύρμα από την Χριστίνα στον Θανάση να ανοίξει τον Αντ1 για να δει για την περίφημη υπόθεση του Press-gr. Εκεί πέρα ήταν ένας Ανδρέας Καψαμπέλης που απ' ότι φαίνεται είναι ο διαχειριστής του press-gr και ένας δικηγόρος που τον κατηγορούσε για εκβιασμό. Ο Εισαγγελάτος προσπαθούσε να τηρήσει τα προσχήματα και έκρυβε καλά την απέχθεια του για τα blogs και τον κ.Καψαμπέλη. Το ίδιο σκηνικό λίγο αργότερα και στο Mega όπου ο Καψαμπέλης ήταν απέναντι σε έναν δημ(ι)οσιογράφο του Βήματος, τον Βασίλη Χιώτη που και αυτός τον κατηγορούσε για εκβιασμό. Βέβαια στο Mega δεν προσπάθησαν καν να τηρήσουν τα προσχήματα και φάνηκε ολοκάθαρα το μίσος τους απέναντι στον blogger του Press-gr.
Φάνηκε πόσο τους ενοχλεί το ότι δεν μπορούν να ελέγξουν το τι λέγεται στα blog ιδιαίτερα όταν αυτά έχουν αριθμό επισκεπτών καθημερινά πολύ παραπάνω απ' όσα πουλάνε οι εφημερίδες τους (Νέα και Βήμα) στο φύλλο της Κυριακής. Ο πανικός τους είναι φανερός...
Βέβαια όταν παίρνουν αυτούσια κομμάτια ή και άρθρα ολόκληρα από διάφορα blog και τα παρουσιάζουν σαν δικά τους είναι ωραία ε;

Αυτό που μου φάνηκε περίεργο είναι το ότι και οι δυο που κατηγορούσαν τον Καψαμπέλη είπαν ότι παρέλαβαν ανώνυμα email που τους εκβίαζαν για κάποιες δημοσιεύσεις στο Press-gr. Ποτέ δεν είπαν αν πίσω από αυτά τα email αποδείχθηκε ότι βρίσκεται κάποιος από τους συντάκτες/διαχειριστές του Press-gr. Αλλιώς είναι κάπως άκυρες οι κατηγορίες... Δηλαδή με την ίδια λογική στέλνω εγώ ένα ανώνυμο γράμμα σε κάποιον πολιτικό/δημοσιογράφο/επιχειρηματία που γράφω «δώσε 500.000€ αν θες να σταματήσει το Βήμα να ασχολείται μαζί σου» και με την ίδια λογική κλείνουν το Βήμα... Είμαστε σοβαροί;

Δεν θέλω να υπερασπιστώ το press-gr γιατί αν και το παρακολουθώ δεν μου άρεσε ποτέ ο τρόπος που παρουσιάζουν τις «αποκαλύψεις» και τις «ειδήσεις». Πιο κίτρινες και από τον Μάκη... Αλλά έχουν βγει μέσα από αυτό το blog σημαντικές ειδήσεις και έχω διαβάσει και πολύ ενδιαφέροντα άρθρα που λένε τα πράγματα όπως είναι χωρίς κιτρινισμό. Όπως επίσης μέσα από αυτό το blog έχει δοθεί βήμα σε απλούς καθημερινούς πολίτες για να πουν γεγονότα που συμβαίνουν σε τοπικές κοινωνίες και τα συμβατικά μέσα ενημέρωσης δεν θα δημοσίευαν ποτέ.

Το διαδίκτυο πάντα τους φόβιζε. Το έδειχναν με κάθε ευκαιρία. Με κάθε ευκαιρία το συκοφαντούσαν φοβίζοντας ιδιαίτερα τους άσχετους με το θέμα, δίνοντας την εντύπωση ότι το internet είναι ένα μέρος που συχνάζουν όλοι οι εγκληματίες, οι κακοποιοί, οι τρομοκράτες, οι παιδεραστές, οι έμποροι ναρκωτικών και όλο το κακό συναπάντημα. Οπότε κάτσε εδώ να βλέπεις μόνο τηλεόραση που μπορούμε να σε ελέγχουμε και να μαθαίνεις ότι θέλουμε εμείς να μάθεις και άστο το ιντερνέτι δεν είναι για σένα...

Περίεργοι που είσαστε εσείς οι άνθρωποι...

Αποκτήσαμε πικ-απ!

Είμαι ένα μικρό χελωνάκι χωρίς όνομα, τα μικρά χελωνάκια δεν έχουν όνομα!

Από το τελευταίο ποστ μου πολλά έχουν συμβεί στο σπίτι!
Ένας θείος του Θανάση του έκανε δώρο ένα πικ-απ (όχι αγροτικό!) και έτσι τα λεφτά που μάζευε για πικ-απ, του έμειναν για χαρτζιλίκι!
Ο Θανάσης όταν το είδε έπαθε πλάκα, τρελάθηκε! Ήταν και η ευκαιρία που έψαχνε για να σουφρώσει τον ενισχυτή και τα ηχεία του μπαμπά που έμεναν αχρησιμοποίητα στο σαλόνι και να τα πάρει στο δωμάτιό του. Εδώ βλέπετε το πικ-απ και μέσα το βινύλιο των Art Brut - Bang Bang Rock and Roll. Δεν έχει υπέροχο χρώμα;

Η συλλογή του Θανάση όσο πάει και μεγαλώνει, τώρα έχει 33 βινύλια και περιμένει καμιά 10αριά που έχει παραγγείλει. Σ' αυτά είναι και εφτά δίσκοι που του έκανε δώρο ο θείος του ο Βαγγέλης από την Βέροια που ήρθε σήμερα και μας επισκέφθηκε μαζί με την μητέρα του την θεία Βασιλική. Τον θείο τον Βαγγέλη τον συμπάθησα πολύ και το λέω αυτό όχι γιατί ξέρω ότι που και που με διαβάζει αλλά επειδή μου φάνηκε κάπως διαφορετικός από τους συγγενείς της οικογένειας που έχω γνωρίσει μέχρι τώρα.
Όταν το είπα αυτό στον Θανάση μου είπε «καλά ακόμα δεν έχεις δει τίποτα! κάτσε να γνωρίσεις την αδερφή του, την θεία Καίτη και τα λέμε τότε...»

Χθες παρακολούθησα μια εκπομπή του Κώστα Βαξεβάνη που λέγεται "Το Κουτί της Πανδώρας". Είχε σαν θέμα αστυνομία και ακροδεξιά. Ρώτησα τον Θανάση τι ακριβώς είναι οι αστυνομικοί και τι δουλειά κάνουν. Μου είπε ότι θα τους ξεχωρίσεις εύκολα γιατί φοράνε στολή και έχουν ύφους «σας έχω όλους». Κανονικά, μου είπε, είναι διορισμένοι από το κράτος για να προστατεύουν τους πολίτες από κακούς ανθρώπους αλλά και το κράτος από τους κακούς ανθρώπους.

κλασσικό δείγμα έλληνα αστυνομικού που προστατεύει μια ανήμπορη γυναίκα από το κρύο...

Περίεργο, σκέφθηκα. Εγώ τόσους μήνες στο μπαλκόνι που βολτάρω δεν έχω δει ποτέ αστυνομικό να περνάει από κάτω. Όταν το είπα αυτό στον Θανάση γέλασε. Μου απάντησε ότι συνήθως είναι πολύ απασχολημένοι με «απαιτητικές» δουλειές γραφείο, με το να γράφουν παπάκια, να πουλάνε τσαμπουκά σε ανυποψίαστους πολίτες και να φυλάνε τους celebrities.

άλλο κλασσικό παράδειγμα Έλληνα αστυνομικού που επειδή δεν προλαβαίνει την δουλεία του γραφείου και τις περιπολίες έκανε το περιπολικό του γραφείο...

Η εκπομπή ερευνούσε τις σχέσεις των αστυνομικών με τους ακροδεξιούς που φαίνεται ότι τα πάνε καλά και τους προστατεύουν πιο πολλοί από τους άλλους γι' αυτό οι άλλοι μάλλον ζηλεύουν και θέλουν να δείρουν τους ακροδεξιούς αλλά και τους αστυνομικούς επειδή δεν τους δείχνουν τόσο πολύ σημασία...
Αυτό που με σόκαρε όπως και τον Θανάση ήταν το δεύτερο μέρος της εκπομπής που έδειχνε διάφορες περιπτώσεις βασανισμού που οι αστυνομικοί δεν τιμωρήθηκαν καθόλου. Ίσα ίσα κυκλοφορούν ανάμεσά μας και... μας «προστατεύουν».
Ήξερα ότι δεν συμπαθεί ιδιαίτερα τους αστυνομικούς αλλά τώρα δεν τον είδα να είναι τόσο νευριασμένος όσο απογοητευμένος.

Περίεργοι που είσαστε εσείς οι άνθρωποι...

Συγχαρητήρια...

Είμαι ένα μικρό χελωνάκι χωρίς όνομα, τα μικρά χελωνάκια δεν έχουν όνομα!

Σήμερα η Ηλιάνα μου έδειξε ένα video που με σόκαρε... Το link για το video είναι το εξής: http://www.youtube.com/watch?v=jglCyU8TPJw
Θα σας παρακαλούσα όλους να το δείτε, να το δείξετε στους φίλους σας και γενικότερα να το αναδείξετε όσο πιο πολύ μπορείτε.

Πρόκειται για ένα ρεπορτάζ του BBC, ενός σοβαρού κρατικού τηλεοπτικού καναλιού της Αγγλίας, όπου οι λέξεις κρατικό κανάλι και εκπρόσωπος τύπου της κυβέρνησης δεν είναι συνώνυμες.
Στο video θα δείτε ότι η κυρία Μαρία Μαργαρίτη δικαστής Γρεβενών κάνει απεργία πείνας έξω από το Μέγαρο Μαξίμου, όχι επειδή είναι τρελή, όχι επειδή θέλει να παραγραφούν τα χρέη του ΠΑΟΚ, όχι επειδή θέλει να δει πρώτη το dvd του Ζαχόπουλου αλλά γιατί εκδιώχθηκε από το δικαστικό σώμα.
Θα μου πείτε τώρα γιατί εκδιώχθηκε από το δικαστικό σώμα; Το λογικό θα ήταν να εκδιωχθεί γιατί είχε κάνει κάποια αταξία, κάτι θα είχε σουφρώσει, από κάποιον θα είχε λαδωθεί, αυτό βγήκε στην φόρα και την έδιωξαν. Oops! Ξέχασα ότι αυτό ίσως γινόταν στην Αγγλία αλλά στην Ελλάδα θα της δίνανε προαγωγή!
Λοιπόν η κυρία Μαρία Μαργαρίτη εκδιώχθηκε γιατί τόλμησε άκουσον άκουσον τόλμησε να αποκαλύψει ότι μέρος κονδυλίων που προοριζόταν για σεισμοπαθείς «φαγώθηκαν» από κρατικούς φορείς... Επίσης έκανε κάτι που τσάντισε τους συναδέλφους της. Αποκάλυψε τον Οίκο Ανοχής που λειτουργούσε (παράνομα φυσικά) στους χώρους των Δικαστηρίων.

Φυσικά με απόλυτα νόμιμα μέσα έσπευσαν μπράβοι από το Μέγαρο Μαξίμου να την απομακρύνουν, γιατί είπαμε σε δημοκρατική χώρα ζούμε αλλά μην το παραχέσουμε κιόλας! Οι μπράβοι βέβαια είναι εκπαιδευμένοι. Μόλις είδαν κάμερα και ξένους ρεπόρτερ κάναν λίγο πίσω για να μην δημιουργηθεί και θέμα. Και όπως θα μαντέψατε μόλις απομακρύνθηκαν οι κάμερες η κυρία Μαρία Μαργαρίτη απομακρύνθηκε βίαια από το Μέγαρο Μαξίμου...

Κανονικά κάτι τέτοιο σε μια χώρα όπως η Αγγλία του BBC θα είχε προκαλέσει σάλο στην κοινή γνώμη και η κυρία Μαρία Μαργαρίτη θα είχε δικαιωθεί. Αλλά στην Ελλάδα της ΕΡΤ και των λοιπών ιδιωτικών καναλιών το θέμα θάφτηκε γιατί έχουμε σημαντικότερα πράγματα να ασχοληθούμε. Πρέπει επί τέσσερις (!) μέρες να έχουμε εθνικό πένθος γιατί πέθανε ο αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος και να ασχολούμαστε επί ενάμιση μηνά με έναν χοντρό επειδή κατάφερε και πήδηξε μια 35χρόνη...

Όταν έδειξα το video στον Θανάση μου είπε ότι θυμήθηκε κάτι που είχε ακούσει σε μια σατυρική εκπομπή, το ΑΜΑΝ.
«Θα τους κάνει κάποια μέρα καμιά μαγκιά ο ελληνικός λαός, θα σηκωθεί και θα φύγει και αυτοί θα μείνουν με τις πλάτες γυρισμένες, χαμπάρι δεν θα πάρουν!»

Περίεργοι που είσαστε εσείς οι άνθρωποι...

That's Life

Είμαι ένα μικρό χελωνάκι χωρίς όνομα, τα μικρά χελωνάκια δεν έχουν όνομα!

Σήμερα το πρωί ο Θανάσης παρέλαβε άλλο ένα δέμα με τα αγαπημένα του βινύλια. Αυτή τη φορά ήταν τρία. Το φοβερό ντεμπούτο των Interpol, Turn on the bright lights, το ντεμπούτο των Art Brut, Bang bang Rock & Roll και το ντεμπούτο των Organ και μοναδικό τους άλμπουμ αφού διαλύθηκαν, Grab that gun. Αυτό μου θύμισε μια μέρα μέσα στις γιορτές, πρέπει να ήταν μια ή δύο μέρες μετά την Πρωτοχρονιά, που στο δωμάτιο του Θανάση ξαφνικά βρέθηκε ένας σάκος σαν αυτός του Άι Βασίλη φορτωμένος και φουσκωτός! Μέσα είχε μια τσάντα γεμάτη βινύλια! Ο Θανάσης φυσικά τρελάθηκε όταν τα άνοιξε... Ήταν το δώρο που έκανε στον εαυτό του. Πάντως η συλλογή του μεγαλώνει και πλέον έχει 22 βινύλια και μου είπε ότι περιμένει άλλα εννιά να του έρθουν! Ίσως τελικά να μην ήταν μια εφήμερη τρέλα. Ίσως και να ήταν ποιος ξέρει;

Σε πια σοβαρά θέματα έχετε δει το blog του pitsirikos; Εγώ το διαβάζω καθημερινά (μαζί με καμία εικοσαριά άλλα) και πολύ μ' αρέσει ο τρόπος που γράφει και σχολιάζει τα καθημερινά, αν και δεν συμφωνώ πάντα με αυτά που λέει.

Προχθές κάθισα και είδα για μια φορά όλη την εκπομπή του Λαζόπουλου έτσι από περιέργεια. Είχα δει κατά καιρούς αποσπάσματα από εδώ και από εκεί και μπορώ να πω ότι ενώ δεν τον είχα σε μεγάλη υπόληψη γέλασα και συμφώνησα στα περισσότερα από αυτά που είπε. Αυτό που με ενοχλεί σε τέτοιες εκπομπές όπως αυτή του Λαζόπουλου και της Ελληνοφρένειας είναι ότι κρατάνε το ΚΚΕ και τον Συν στο απυρόβλητο της σάτιρας...

Και σας αφήνω με ένα υπέροχο τραγούδι του Frank Sinatra το That's Life.


That's life, that's what all the people say.
You're riding high in April,
Shot down in May
But I know I'm gonna change that tune,
When I'm back on top, back on top in June.

I said that's life, and as funny as it may seem
Some people get their kicks,
Stompin' on a dream
But I don't let it, let it get me down,
'Cause this fine ol' world it keeps spinning around

I've been a puppet, a pauper, a pirate,
A poet, a pawn and a king.
I've been up and down and over and out
And I know one thing:
Each time I find myself, flat on my face,
I pick myself up and get back in the race.

That's life
I tell ya, I can't deny it,
I thought of quitting baby,
But my heart just ain't gonna buy it.
And if I didn't think it was worth one single try,
I'd jump right on a big bird and then I'd fly

I've been a puppet, a pauper, a pirate,
A poet, a pawn and a king.
I've been up and down and over and out
And I know one thing:
Each time I find myself laying flat on my face,
I just pick myself up and get back in the race

That's life
That's life and I can't deny it
Many times I thought of cutting out
But my heart won't buy it
But if there's nothing shakin' come this here july
I'm gonna roll myself up in a big ball and die
My, My

Τρείς χοντροί και ένα ντιβιντί!

Είμαι ένα μικρό χελωνάκι χωρίς όνομα, τα μικρά χελωνάκια δεν έχουν όνομα!

Τον τελευταίο μήνα επικρατεί ένας κακός χαμός στην τηλεόραση με έναν καλό χοντρό κύριο που πήγε να απλώσει την μπουγάδα του σαν καλή νοικοκυρά και τελικά βρέθηκε ανάσκελα να κοιτάει τα αστέρια. Δεν είναι και πολύ έξυπνο βραδιάτικα να απλώνεις ρούχα γιατί μπορεί να συμβούν τέτοιες ζημιές, αν και απ' ότι έμαθα άπλωνε ρούχα το βράδυ για να μην τον βλέπουν οι γείτονες και αμφισβητούν το πόσο άντρας ήταν. Μάλιστα επειδή φοβόταν μήπως για κάποιον λόγο σαν αυτόν τον πούνε ντιντί φρόντιζε κάθε γυναίκα (τυφλή, στραβή, χαζή ή όλα αυτά και παραπάνω μαζί) που επιθυμούσε να συνάψει σχέση να τα γράφει σε βίντεο ώστε όταν έρθει η καταραμένη εκείνη στιγμή να μπορεί να αποδείξει πόσο άντρας είναι. Και έτσι έγινε λοιπόν! Μόλις μαθεύτηκε ότι αυτός ο καλός χοντρός κυριούλης, που απ' ότι άκουσα ήταν γενικός γραμματέας στο Υπουργείο Πολιτισμού, έπεσε από το μπαλκόνι του κάνοντας μπουγάδα η φίλη του έτρεξε από κανάλι σε κανάλι να δώσει το βίντεο που αποδεικνύει ότι είναι άντρας και όχι καμιά νοικοκυρά που... το πάει το γράμμα!
Τα κανάλια όμως επειδή είναι κακά και θέλουν όλους να τους βγάλουν σκάρτους δεν δέχθηκαν να δείξουν το βίντεο. Ευτυχώς που βρέθηκε ένας καλός κύριος (και αυτός χοντρός) και για ένα συμβολικό πόσο πήρε το βίντεο για να δείχνει σιγά σιγά αποσπάσματα από αυτό μπας και αποκαταστήσει την φήμη του άλλου χοντρού κύριου.
Εν τω μεταξύ ένας πολύ καλός φίλος του χοντρού κυρίου που έπεσε που τυχαίνει να είναι πρωθυπουργός έχει γίνει έξαλλος με αυτήν την υπόθεση γιατί τόσο καιρό τα κανάλια ασχολιόταν με εκείνον και τώρα νοιώθει ότι ο χοντρός φίλος του, του έκλεψε την παράσταση με την επεισοδιακή του τούμπα. Γι' αυτό άρχισε να πηγαίνει ταξίδια πότε στην Τουρκία και πότε στην Ινδία για να τραβήξει τους προβολείς της δημοσιότητας πάνω του, χωρίς να τα καταφέρνει οπότε το πήρε απόφαση και κάνει αυτό που κάνει πάντα τρώει, χοντραίνει και βλέπει τηλεόραση!

Ο Θανάσης τον τελευταίο καιρό είχε πάθει κάτι. Το βράδυ δεν μπορούσε να κοιμηθεί και τη μέρα κλεινόταν στο δωμάτιό του. Έβγαινε μερικά βράδια αλλά και πάλι στο σπίτι φερόταν πολύ περίεργα. Μου είπε ότι δεν είναι τίποτα και ότι περνάει μια φάση που θα του περάσει. Επίσης μου είπε ότι καμιά φορά πρέπει να φτάσεις στον πάτο για να επανέλθεις δυνατότερος στην βαρεμάρα της καθημερινότητας. Αυτό μάλλον είναι δικαιολογίες γιατί κάθε φορά που πλησιάζει η εξεταστική κάτι τέτοιες φάσεις περνάει αντί να περάσει κανένα μάθημα!

Περίεργοι που είσαστε εσείς οι άνθρωποι!

Bonsai ζητά όνομα!

Είμαι ένα μικρό χελωνάκι χωρίς όνομα, τα μικρά χελωνάκια δεν έχουν όνομα!

Σήμερα έμαθα ότι είχαμε Γενική Απεργία. Που σημαίνει ότι το πρωί όλοι κάθονται σπίτι, κοιμούνται και ξεκουράζονται, παίρνουν το πρωινό τους με την ησυχία τους σαν να μην ήταν καθημερινή και είχαν δουλεία έτσι σαν αντίδραση στην καθημερινότητά τους που τους επιβάλει κάθε μέρα να δουλεύουν από το πρωί. Υπάρχουν και κάτι τρελοί που κατεβαίνουν στο κέντρο (ναι αυτό το γκρίζο και μίζερο μέρος που λέγαμε) για να διαδηλώσουν κατά κάποιων θεμάτων. Αυτή τη φορά ήταν το ασφαλιστικό. Βέβαια την ώρα που αρκετοί τρελοί διαδήλωναν στο κέντρο οι υπόλοιποι άραζαν και ξεκουράζονταν και έκαναν «ζέσταμα» για την επιδρομή τους σε μαγαζιά κάθε είδους. Να σημειώσω εδώ ότι η πλειοψηφία αυτών που απεργούν είναι δημόσιοι υπάλληλοι που έχουν έτσι και αλλιώς το καλύτερο ασφαλιστικό ταμείο με την καλύτερη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και δεν υπάρχει περίπτωση να τους απολύσει κάποιος όποτε απεργούν εκ του ασφαλούς. Οι ιδιωτικοί υπάλληλοι συνήθως δεν απεργούν γιατί δεν «τους παίρνει». Ξέρουν ότι κατά πάσα πιθανότητα θα την φάνε την απόλυση... Οπότε μένουν μόνο οι δημόσιοι υπάλληλοι να κινητοποιηθούν, γι' αυτό δεν τους κατακρίνω που απεργούν εκ του ασφαλούς. Δεν κάνουν κάτι κακό, καλά κάνουν γιατί άμα δεν μπορούσαν να απεργήσουν και αυτοί ζήτω που καήκαμε. Δηλαδή εσείς γιατί εμείς τα χελωνάκια δεν έχουμε τέτοια προβλήματα!

Μιας και το έφερε η κουβέντα (ποια κουβέντα δηλαδή, μονόλογος έχει καταντήσει πια, κανένας τεμπέλης δεν απαντάει!) πήγε και ο Ζώης σήμερα στην πορεία, είπε και στον Αναστάση και τον Θανάση άμα θέλουν να έρθουν αλλά δεν τρελάθηκαν με την ιδέα. Ο Θανάσης μου εκμυστηρεύθηκε ότι χουζούρευε αρκετή ώρα και δεν μπορούσε να σηκωθεί, και ότι ήθελε να πάει αλλά ξενύχτησε όποτε... Αλλά και πάλι δεν τον είδα να είχε και καμιά τρομερή κάψα να πάει στην πορεία.

Λοιπόν το απόγευμα η Ηλιάνα με την Κατερίνα και τον Ζώη πήγαν και αυτοί για ψώνια. Όταν γύρισαν η Ηλιάνα κρατούσε ένα bonsai. Τα bonsai είναι μινιατούρες κανονικών δέντρων που με ειδικές τεχνικές γίνονται έτσι. Πλάκα έχει και φαίνεται ιδιαίτερα νόστιμα! Μιααμ! Η Ηλιάνα θέλει να το ονομάσει κιόλας και ο Αναστάσης και ο Θανάσης την κορόιδευαν αλλά αυτή δεν το έβαζε κάτω. Μετά είπε ότι θέλει να ονομάσει και το laptop της και εκεί ήταν που έφαγε το μεγάλο δούλεμα. Άντε το bonsai να το καταπιούμε αλλά να δώσεις όνομα και στο laptop σου; Με τι ψυχολογία;
Εδώ ολόκληρο χελωνάκι και δεν έχω όνομα και θα έχει όνομα ένα laptop; Ε όχι αυτό δεν το δέχομαι!


Επίσης ο Θανάσης μου είπε ότι η Χριστίνα χθες του έκανε ένα πολύ πολύ ωραίο δώρο. Κλείσανε ένα χρόνο (εδώ και κάνα μήνα δηλαδή) και για δώρο του πήρε το Sgt Pepper's Lonely Hearts Club Band των θρυλικών Beatles σε βινύλιο! Όπως ήταν φυσικό ο Θανάσης ξετρελάθηκε από την χαρά του... Ειδικά όταν του είπε ότι δεν είναι κάποια επανέκδοση που γίνονται κατά καιρούς, αλλά αυθεντικό βινύλιο από τα μακρινά 60s!
Μου είπε ότι είναι κλασσικό album και ότι μαζί με το Magical Mystery Tour είναι το αγαπημένο του από Beatles.




Αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι ότι ο Θανάσης μαζεύει βινύλια (παλιότερα μάζευε cd αλλά όχι με τέτοιο ζήλο που μαζεύει βινύλια) ενώ στην πραγματικότητα ποτέ δεν τα ακούει αφού όλα αυτά τα έχει πρώτα κατεβάσει σε mp3. Περίεργοι που είσαστε εσείς οι άνθρωποι!

Καθαρό δωμάτιο! Επιτέλους!

Είμαι ένα μικρό χελωνάκι χωρίς όνομα, τα μικρά χελωνάκια δεν έχουν όνομα!

Σήμερα το πρωί μπήκα στο δωμάτιο του Θανάση για να δω τι κάνει αλλά είχα ξεχάσει ότι τις Δευτέρες ο Θανάσης έχει σχολή το πρωί. Όμως είδα την Κατερίνα να συγυρίζει το δωμάτιο του... Καταλαβαίνετε την έκπληξη μου. Το δωμάτιο του δεν είναι ποτέ καθαρό, είναι πάντα μέσα στην ακαταστασία. Ακόμα και τις Πέμπτες που έρχεται η καθαρίστρια (και μαζί της όλη η Αρχιεπισκοπή Αθηνών και πάσης Ελλάδος) και το δωμάτιο είναι σχετικά περιποιημένο αντέχει μόνο μερικές ώρες πριν να επανέλθει στην αρχική (άθλια) κατάσταση. Όσοι έχετε μπει στο δωμάτιο του Θανάση καταλαβαίνετε επίσης πόσο δύσκολο εγχείρημα είναι να το φέρεις στα μέτρα του κανονικού, normal δωματίου και είναι κάτι που μπορεί να συγκριθεί μόνο με τον αντίστοιχο άθλο του Ηρακλή και τους στάβλους του Αυγεία. Οπότε της έδωσα με την μια τα συγχαρητήρια μου, ειδικά όταν είδα το εκπληκτικό αποτέλεσμα, η μέρα με την νύχτα σε σχέση με το πως ήταν και πως έγινε. Φήμες που θέλουν να υπάρχει στοίχημα στα πρακτορεία με θέμα «Πόσο καιρό θα κρατήσει καθαρό το δωμάτιό του ο Θανάσης» και το πάνω από 1 ημέρα να έχει απόδοση 1,1 δεν επιβεβαιώνονται...

Θυμάστε που σας έλεγα ότι ο Θανάσης άρχισε το περπάτημα στο δασάκι? Ε λοιπόν τώρα τελευταία πηγαίνει και με τον Πολυζώη βόλτες και επειδή εγώ είμαι ένα πολύ περίεργο χελωνάκι (χωρίς όνομα!) αποφάσισα ένα απόγευμα να πάω μαζί τους να δω για ποια θέματα συζητάνε. Ήταν περίπου έξι το απόγευμα όταν ξεκίνησαν για το δασάκι και είχε ήδη νυχτώσει οπότε δεν χρειάστηκε να κρυφτώ κάπου, απλά τους ακολούθησα. Πάνω κάτω και τα 40 λεπτά για πολιτική λέγανε και γενικά για θέματα της καθημερινότητας με κάποια έμφαση στο να γκρινιάζουν.
Ο Θανάσης έλεγε πόσο ανοργάνωτο είναι το πανεπιστήμιο του και ότι είναι άκυρο το τμήμα του να λέγετε "Οργάνωση και Διοίκηση Επιχειρήσεων" και να διοικείται τόσο χάλια. Δάσκαλε που δίδαξες... Επίσης είπε στον Πολυζώη ότι έχουν έναν πολύ καλό καθηγητή που τον λένε Ιωαννίδη που του αρέσει πολύ να τον παρακολουθεί και ας έχουν μάθημα 7-9 το βράδυ. Αλλά αυτό που τον ενοχλούσε είναι ότι κάθε φορά κάποια αριστερή «παράταξη» (λέγε με ΕΑΑΚ ή Είμαστε Αλλιώτικοι Από το ΚΚΕ) κάνει κάποια συζήτηση ή κάποιο 3ήμερο συνέδριο (λέγε με Συνασπισμό) στην αίθουσα που κάνει μάθημα με το έτσι θέλω χωρίς να τον ρωτάνε και ούτε καν να τον ενημερώνουν με αποτέλεσμα να αναγκάζεται να πηγαίνει σε αίθουσες με σπασμένα έδρανα, σπασμένα καθίσματα και χαλασμένα projector. Αναρωτήθηκε πως ένας επιστήμονας με μεταπτυχιακά, διδακτορικά, που έχει ζήσει στο εξωτερικό, δηλαδή ένας καταξιωμένος επιστήμονας κάθεται και ανέχεται τέτοια συμπεριφορά...

Όσον αφορά τα μουσικά νέα, ο Νίκος Τριανταφυλλίδης (ιδιοκτήτης του Gagarin και της Astra) με αφορμή την πολύ μικρή προσέλευση στη συναυλία των Art Brut και έδωσε μια συνέντευξη στο otherside όπου μεταξύ άλλων αναφέρει:
αΒέβαια όπως κάθε χρόνο θα έρθουν οι Placebo, οι Scorpions, οι Evanessence, οι Him... Οι Iron Maiden ήδη ανακοίνωσαν ότι θα έρθουν (και) φέτος στην Ελλάδα με τιμές από 50 εως 80€!! Κατά την άποψή μου ευθύνες έχουν και οι οργανωτές και το συναυλιακό κοινό εαν φυσικά υπάρχει... Όταν έρχονται φρέσκα συγκροτήματα που γεμίζουν συναυλιακούς χώρους, φεστιβάλ και στάδια στο εξωτερικό και εδώ στην Ελλάδα παίζουν με λιγοστό κόσμο, κάποια στιγμή θα σταματήσουν και αυτά να έρχονται και κάθε χρόνο θα βλέπουμε τα ίδια και τα ίδια... Στο χέρι μας είναι να το καταφέρουμε και αυτό!
(Το παραπάνω ξέσπασμα ήταν μια ευγενική προσφορά του Θανάση)

Εγώ ως χελωνάκι δεν ενδιαφέρομαι ιδιαίτερα για όλα αυτά και σας αφήνω γιατί είδα την Κατερίνα να φέρνει κάτι νοστιμότατα μαρουλόφυλλα!

(Ολυμπιακή) Αεροπορία περνάς καλά!

Είμαι ένα μικρό χελωνάκι χωρίς όνομα, τα μικρά χελωνάκια δεν έχουν όνομα!

Τις τελευταίες μέρες έχω παρατηρήσει ότι η πόλη αλλάζει, σιγά σιγά όλα τα σπίτια γεμίζουν λαμπάκια και διάφορα διακοσμητικά πράγματα το ένα μετά το άλλο. Σαν επιδημία ένα πράγμα που εξαπλώνεται παντού. Στο σπίτι μας πάντως μέχρι στιγμής δεν έχω δει τέτοια συμπτώματα και δεν ξέρω άμα αυτό είναι κακό ή καλό. Ρώτησα την Ηλιάνα και τον Θανάση τι τους έπιασε όλους έτσι ξαφνικά και στολίστηκαν και μου απάντησαν ότι προετοιμάζονται γιατί έρχονται τα Χριστούγεννα. Η επόμενη λογική ερώτηση ήταν γιατί αυτοί δεν ετοιμάζονται για τον ερχομό των Χριστουγέννων. Ο Θανάσης δεν με εξέπληξε και μου είπε ποιος έχει όρεξη τώρα να στολίζει και τέτοια... Αν και απ' ότι μου είπε η Ηλιάνα στα κρυφά πέρσι τον είχε πιάσει μια Χριστουγεννιάτικη γιορτινή διάθεση και σχεδόν μόνος του στόλισε το δέντρο. Το περίεργο ήταν ότι το είχε στολίσει και ωραία. Μου είπε ότι αυτή υποψιάζεται ότι πέρσι τον είχε πιάσει τέτοια «χαζοχαρούμενη γιορτινή διάθεση» λόγω της Χριστίνας. Κοιτά να δεις πόσα πράγματα δεν ήξερα για τον Θανάση...! Φέτος πάντως δεν τον έχει πιάσει ακόμα αλλά όλοι κρατάμε μια επιφύλαξη μέχρι τις 20 περίπου του Δεκέμβρη που λογικά θα μπει σε γιορτινό mood.

Το πρωί που λείπουν (σχεδόν) όλοι μέσα στο σπίτι μερικές φορές κάθομαι και χαζεύω τηλεόραση. Τώρα τελευταία ασχολούνται πολλές πρωινές εκπομπές με τα emokids. Βέβαια από αυτό το blog έχουμε ασχοληθεί πρώτοι, αλλά ως συνήθως οι δημοσιογράφοι προσπαθούν να τρομοκρατήσουν τους πάντες και τα πάντα σε τέτοιο βαθμό που εαν δεν είσαι παππούς, γιαγιά, καθυστερημένος (no offence), καλόγερος, φυλακισμένος, εξόριστος, πρεζάκι, ή γενικά άτομο που έχει επαφή με την πραγματικότητα νομίζεις ότι περιγράφουν μια άλλη πόλη ή χώρα με άλλους ανθρώπους, καταστάσεις και προβλήματα. Δηλαδή αναρωτιέμαι ποιο σοβαρό άτομο που έχει επαφή με την πραγματικότητα και τακτικά πάρε-δώσε με τον γύρω κόσμο κάθεται και πιστεύει όλους τους Αυτιάδες, Κουίκιδες, Παπαδάκηδες που είτε παριστάνουν τους ηλίθιους είτε είναι ηλίθιοι. Διαλέγεις και παίρνεις ότι σε βολεύει.
Πως αλλιώς εξηγείται ότι επί ένα μήνα παρίσταναν τους έκπληκτους και τους ανυποψίαστους (γέροι άνθρωποι οι περισσότεροι εν τω μεταξύ) που υπάρχουν μέρη στην Ελλάδα που καλλιεργείται χασίς και γύρω του δημιουργείται μια μαφία για την εμπορία του. Εμ βέβαια αυτοί μάλλον πίστευαν ότι οι χρήστες χασίς ή το βρίσκουν κάτω από το μαξιλάρια τους που το τοποθετεί η καλή χασισονεράιδα (κάτι αντίστοιχο της tooth fairy) ή οι χρήστες χασίς είναι μετρημένοι στα δάκτυλα των χεριών (άντε και των ποδιών). Αλλιώς δεν εξηγείται τέτοια άγνοια και έκπληξη!

Μιας και αναφερθήκαμε στους αγαπητούς μας δημοσιογράφους, θα ήθελα να προτείνω στον αγαπητό κ. Μαγγίνα τώρα που άνοιξε το θέμα του ασφαλιστικού και της ενοποίησης των ταμείων, να μεταφέρει το ταμείο των δημοσιογράφων σε αυτό των ηθοποιών... Έτσι και αλλιώς κανείς πλέον δεν καταλαβαίνει την διαφορά μεταξύ τους ίσα ίσα που οι δημοσιογράφοι έχουν ανάμεσά τους μερικά πολύ καλά ταλέντα!
Σε κάποιο επόμενο blog ίσως να αναφερθώ σε μερικά από αυτά που παρακολουθώ καιρό και μου έχει κάνει εντύπωση πως το Εθνικό Θέατρο τους έχει αφήσει να ταλαιπωρούνται σε πρωινές και βραδυνές εκπομπές....

Ο Αναστάσης μου είπε ότι κλείνει η Ολυμπιακή Αεροπορία Τον ρώτησα τι είναι αυτή η Ολυμπιακή; Μου απάντησε είναι μια εταιρία που πετάει τα αεροπλάνα που βλέπουμε στον ουρανό. Αλλά δεν ήθελε να μου πει αυτό. Μου είπε ότι εδώ και δύο περίπου χρόνια ένας monsieur Λιαπής είχε πάρει απόφαση ότι θα την κλείσει γιατί λέει κόστιζε πολλά λεφτά στο ελληνικό κράτος. Του λέω καλά που το κακό και το περίεργο; Μου λέει, έφτιαξε μια εταιρία εν ονόματι «Πάνθεον» που θα αντικαθιστούσε την Ολυμπιακή με 25 (!) εργαζόμενους που κοστίζει στο ελληνικό κράτος 100.000€ το μήνα χωρίς καν να λειτουργεί! Μα καλά του λέω κανείς δεν το πήρε χαμπάρι; Κανείς δεν του έκανε τίποτα; Όχι μωρέ τι νόμιζες; Τον κάνανε Υπουργό Πολιτισμού για τιμωρία... Περίεργοι που είσαστε εσείς οι άνθρωποι!

Ποιος χέζεται για τα δάση?

Είμαι ένα μικρό χελωνάκι χωρίς όνομα, τα μικρά χελωνάκια δεν έχουν όνομα!

Χθες το απόγευμα ο Θανάσης ήρθε πολύ κουρασμένος από την σχολή. Τόσο κουρασμένος που έδειχνε απογοητευμένος. Μου είπε ότι από τον Αγ. Αντώνη μέχρι την Πετρούπολη έκανε πενήντα λεπτά με το αμάξι και ότι δεν πάει άλλο. Αφού έφαγε γρήγορα κάθισε στον υπολογιστή του.

Το απόγευμα ο Πολυζώης συζήταγε με τον Θανάση για το κυκλοφοριακό πρόβλημα που υπάρχει και ήταν ιδιαίτερα απαισιόδοξοι για το μέλλον. Μετά έπιασαν μια πολιτική κουβέντα και απ' ότι κατάλαβα κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι πάμε από το κακό στο χειρότερο. Συνήθως μετά από κάθε τέτοια συζήτηση ο Θανάσης λέει ότι η μόνη λύση είναι να φύγουμε στο εξωτερικό για να ησυχάσουμε. Προφανώς δεν το λέει σοβαρά (τουλάχιστον για το άμεσο μέλλον) αλλά κάτι στο βάθος του ματιού του μου λέει ότι εαν είχε την ευκαιρία να μείνει στο εξωτερικό δεν θα γύριζε εύκολα στην Ελλάδα.

Ο Θανάσης μου εξομολογήθηκε ότι πάντα φανταζόταν ότι δεν θα χρειαζόταν να τελειώσει τη σχολή του, και ότι θα την άφηνε στη μέση για να κάνει κάτι άλλο στη ζωή του. Βέβαια αυτό δεν το βλέπω να γίνεται γιατί σε ένα από τα χόμπι του που είναι η μουσική ο καλός Θεούλης δεν τον έχει προικίσει και ιδιαίτερα πέρα από τον ρόλο του ακροατή...

Γενικά έχω παρατηρήσει ότι ο Θανάσης από ώρα σε ώρα και από μέρα σε μέρα είναι τελείως διαφορετικός από άποψη διάθεσης κυρίως. Την μια μέρα μπορεί να πετάει στα αστέρια και τίποτα να μην μοιάζει να μπορεί να τον κατεβάσει και την ακριβώς επόμενη μέρα όλα να του φαντάζουν τόσο γκρίζα. Υποπτεύομαι ότι σε αυτό φταίει, πέρα από τον χαρακτήρα που είναι έντονα κυκλοθυμικός, η καθημερινή επαφή του με το κέντρο της Αθήνας. Κάθε μέρα άμα κατεβαίνεις στο μίζερο και άθλιο κέντρο στο τέλος είτε θα σου στρίψει είτε θα γίνεις και εσύ ένα κομμάτι του. Ένα άθλιο, μίζερο, γκρι κομμάτι της Αθήνας. Ευτυχώς στην Πετρούπολη τα πράγματα είναι κάπως πιο ανθρώπινα. Σπάει η μονοτονία του γκρι και του απέραντου μπεντού παρά τις φιλόδοξες προσπάθειες των εκάστοτε δημάρχων και των οικοδομικών επιχειρήσεων να γίνουμε και εδώ ίδιοι με την υπόλοιπη Αθήνα. Εμ βέβαια να μην διαφέρουμε, να μην υπάρχει ποικιλία και μας κοιτάζουν οι διπλανοί δήμοι με μισό μάτι. Σε αυτό βοηθάει πολύ το πράσινο που υπάρχει ακόμα στον δήμο μας και κυρίως το δασάκι που είναι μια όαση πρασίνου στην γκρι ζούγκλα που προσπαθεί να το καταβροχθίσει.

Ο Αναστάσης μου είπε σε κάποια στιγμή ότι θα έρθει και αυτού η σειρά του, και ότι είναι ακόμα ζωντανό λόγω της προσοχής που δείχνουν οι κάτοικοι γύρω απ' το άλσος. Αυτό που δεν μου άρεσε τις μέρες που έκανα τις βόλτες μου στο δασάκι είναι ότι μερικοί άνθρωποι που περπάταγαν εκεί πέταγαν τα σκουπίδια τους κάτω. Είμαι σίγουρος ότι είναι οι ίδιοι που το βράδυ βλέποντας τηλεόραση κατηγορούν τους πάντες και τα πάντα ενώ κάποια πράγματα του άμεσου περιβάλλοντός τους μπορούν εύκολα να το διορθώσουν μόνοι τους. Αρκεί να αφιερώσουν λίγο από τον χρόνο τους.
Πόσο υποκριτές είσαστε εσείς οι άνθρωποι.

Το Πολυτεχνείο δεν ζει, το πάτησαν οι επαναστάτες.

Είμαι ένα μικρό χελωνάκι χωρίς όνομα, τα μικρά χελωνάκια δεν έχουν όνομα!

Την πέμπτη και την παρασκευή που μας πέρασε ο Αναστάσης και ο Θανάσης δεν είχαν σχολή. Όταν τους ρώτησα γιατί, μου είπαν ότι είναι η επέτειος του Πολυτεχνείου και κάθε χρόνο για να την γιορτάσουν τα πανεπιστήμια κλείνουν κάποιες μέρες. Το λογικό είναι να τους ρωτήσω τι είναι η επέτειος του Πολυτεχνείου και τι έγινε τότε. Προσπάθησαν σύντομα να μου πουν την ιστορία.

Πριν από περίπου τριάντα χρόνια και κάτι παραπάνω δεν είχαμε δημοκρατία όπως τώρα. Το επόμενο λογικό πράγμα είναι να τους ρωτήσω τι είναι η δημοκρατία και τι είχανε τότε. Μου είπαν απλοϊκά ότι στη δημοκρατία που έχουμε σήμερα όλοι οι άνθρωποι ψηφίζουν κάποιους λίγους για να παίρνουν τις αποφάσεις γι' αυτούς. Δηλαδή, τους είπα, είναι σαν οι λίγοι να κυβερνάνε τους πολλούς και απλά οι πολλοί να συμφωνούν με αυτό. Κάπως έτσι είναι τα πράγματα μου απάντησαν αν και δεν ήταν αυτό το αρχικό νόημα της δημοκρατίας. Αυτό που υπάρχει σήμερα είναι μια περίπου συναινετική ολιγαρχία. Με την μόνη διαφορά ότι η ολιγαρχία αρχικά είχε το νόημα να κυβερνούν οι άριστοι, αλλά σήμερα σε πολύ μικρό (έως ελάχιστο βαθμό) μας κυβερνούν οι άριστοι... Έπειτα μου είπαν ότι για μερικά χρόνια έγινε ένα διάλειμμα (όχι ιδιαίτερα ειρηνικό) από την δημοκρατία και είχαμε δικτατορία. Η δικτατορία μοιάζει με την ολιγαρχία, αλλά ο δικτάτορας ή η ομάδα που κυβερνά έχει την απόλυτη εξουσία. Όχι μόνο πολιτική αλλά και νομική. Ωραία, μου είπε ο Αναστάσης. Τώρα που σου εξηγήσαμε αυτά τα βασικά θα σου πούμε για το Πολυτεχνείο.

Τα χρόνια που υπήρχε δικτατορία υπήρχαν κάποιοι φοιτητές που κλείστηκαν στο πανεπιστήμιο τους που λέγεται Πολυτεχνείο διαμαρτυρόμενοι για την δικτατορία. Η αστυνομία τους προειδοποίησε να φύγουν αλλά αποφάσισαν να μείνουν και να κάνουν κατάληψη στην σχολή του Πολυτεχνείου (που τότε βρίσκονταν στην οδό Πατησίων) με αιτήματα Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία. Η κατάληψη κράτησε για τρεις περίπου μέρες από το βράδυ της 14ης Νοεμβρίου μέχρι τις πρώτες ώρες της 17ης Νοεμβρίου. Τότε ο στρατός μπήκε μέσα με τανκ και κομάντος και σκότωσε πάνω από σαράντα φοιτητές...

Μόλις άκουσα αυτήν την ιστορία ένοιωσα περήφανος για τους φοιτητές της δεκαετίας του '70 και για την κατάληψη και αντίσταση που κάνανε με κίνδυνο της ζωής τους. Όμως μια απορία μου ήρθε και έτσι ρώτησα τον Θανάση τι σχέση έχουν οι σημερινές καταλήψεις με την κατάληψη του Πολυτεχνείου.
Ο Θανάσης μου είπε «καμία». Οι σημερινοί φοιτητές που τόσο πολύ θέλουν να ξαναζήσουν μέρες αντίστοιχες με αυτές του 1973 κάνοντας «καταλήψεις» το μόνο που καταφέρνουν είναι να ξεφτιλίζουν και να υποδαυλίζουν το νόημα και τον σκοπό που είχε αυτό το ιστορικό γεγονός, μου είπε. Τότε μάχονταν για Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία. Τώρα το ψωμί θεωρείται αυτονόητο ακόμα και για την πιο φτωχή οικογένεια, η ελευθερία περίπου. Όσον αφορά την παιδεία? Με δυο χρόνια καταλήψεων δηλαδή δυο χρόνια με κλειστά τα πανεπιστήμια, μάλλον δεν βοήθησαν ιδιαίτερα την παιδεία, έτσι μου είπε ο Θανάσης. Αυτοί που νομίζουν ότι μάχονται για τα δημόσια πανεπιστήμια κρατώντας τα κλειστά, βοηθάνε τα ιδιωτικά πανεπιστήμια που παραμένουν ανοιχτά βρέξει χιονίσει. Καλά τον ρώτησα άμα τους το πεις αυτό τι σου απαντάνε? Μου απάντησε ότι πιστεύουν ότι μόνο αν η σχολή είναι κλειστή θα πάνε πιο πολλοί φοιτητές στην πορεία. Απ' ότι φαίνεται γι' αυτούς το μόνο που μετράει είναι να μαζέψουν άτομα να κατέβουν μαζί τους στην πορεία.
Εκεί φαίνεται ότι δεν έχουν διδαχθεί τίποτα από το γεγονός που έγινε πριν από περίπου τριάντα χρόνια.
Οι αγώνες και οι καταλήψεις θέλουν θυσίες, αλλιώς δεν θα λέγονταν αγώνες. Κάποτε θυσιάστηκαν πάνω από σαράντα φοιτητές για να υποστηρίξουν τα πιστεύω τους και τα ιδανικά τους. Και όπου θυσίες δεν εννοώ διδακτικές ώρες, γιατί εαν επιφανειακά φαίνεται ότι αυτοθυσιάζεσαι χάνοντας μάθημα στην ουσία αυτοκτονείς. Και το χειρότερο? Σκοτώνεις μαζί σου το δημόσιο πανεπιστήμιο που υποτίθεται ότι υποστηρίζεις.

Όλα αυτά δεν μπορώ να πω ότι τα κατάλαβα απόλυτα, μου φάνηκαν λίγο μπερδεμένα αλλά τα έγραψα γιατί είδα ότι ο Θανάσης τα πίστευε πολύ και δεν ήθελα να του χαλάσω χατήρι. Δεν ξέρω άμα έκανα καλά ή όχι...
Αυτό που κατάλαβα εγώ είναι ότι το Πολυτεχνείο έγινε μια φορά και τελείωσε, αυτό ήταν. Τώρα όσοι προσπαθούν να το μιμηθούν ζουν τριάντα χρόνια πριν (και κάτι παραπάνω...). Και το χειρότερο? Δεν έχουν ανακαλύψει την χρονομηχάνη. Περίεργοι που είσαστε εσείς οι άνθρωποι.

Πίνω χόρτο και οδη-γώ

Είμαι ένα μικρό χελωνάκι χωρίς όνομα, τα μικρά χελωνάκια δεν έχουν όνομα!

Αρχικά να σας πω ότι ξέχασα να γράψω ότι τόσο καιρό έχω μετακομίσει στην πίσω αυλή του σπιτιού που έχει πιο πολύ άπλα και βλάστηση! Ωραία είναι αλλά σύντομα φοβάμαι ότι πρέπει να φύγω να ετοιμάσω την φωλιά μου απέναντι στο δασάκι γιατί ο χειμώνας ήρθε και θα πέσω σε χειμερία νάρκη. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχω φροντίσει για το τούτο εδώ το έρμο το blog! Μπορεί να είμαι ένα πολύ μικρό χελωνάκι αλλά τα καταφέρνω μια χαρά απ' ότι έχετε καταλάβει. Το κακό με την πίσω αυλή είναι ότι κρύβομαι για να βρω τροφή και να προφυλαχθώ από το κρύο και όταν έρχονται τα παιδιά, ο Ζώης και η Κατερίνα να δουν τι κάνω ώσπου να βγω απ' την κρυψώνα μου και να πάω μπροστά τους έχουν φύγει και πλέον δεν τους βλέπω συχνά.

Προχθές όμως καθώς έκανα βόλτες και παιχνίδια στον κήπο κατά λάθος βρέθηκα ανάποδα και δεν μπορούσα να γυρίσω. Ευτυχώς η Κατερίνα ήρθε μετά από λίγο με είδε και όχι μόνο με γύρισε στην κανονική πλευρά αλλά με πήρε και πάνω! Ναι ναι! Πήγαμε στο πάνω μπαλκόνι και πάλι όπως παλιά. Όχι μόνιμα βεβαία για λίγες μέρες μέχρι να δούμε τι θα κάνουμε με τον χειμώνα. Αυτό μου δίνει την ευκαιρία και να γράφω πιο συχνά αλλά και να βλέπω τον Αναστάση, την Ηλιάνα και τον Θανάση πιο συχνά και να τους ρωτάω όλες αυτές τις απορίες που έχω.

Τελευταία στις ειδήσεις ασχολούνται με ένα χωριό κάτω κάτω στην Ελλάδα που λέγεται Ζωνιανά. Δεν ξέρω τι τους πειράζουν οι κάτοικοί του αλλά όλοι έχουν βαλθεί να τους καταστρέψουν. Σε αυτό το χωριό (όπως και στα περισσότερα στην Ελλάδα) οι περισσότεροι άνθρωποι είναι αγρότες και ζουν κυρίως από τις καλλιέργειες τους. Δυστυχώς οι αγρότες δεν είναι τυχεροί όπως οι καθηγητές πανεπιστημίου που όποτε θέλουν πάνε στην δουλειά τους και άμα δεν πάνε δεν τους λέει κανείς τίποτα και δεν έχουν κυρώσεις από κανέναν, εκτός από την συνείδησή τους που συνήθως αγνοείται. Λοιπόν αυτοί εκεί στα Ζωνιανά καλλιεργούν ένα σπάνιο φυτό που είναι περιζήτητο και πολύ ακριβό και από την μια πάρα πολλοί το ζητάνε και από την άλλη πολλοί θέλουν να το καταστρέψουν. Ο Πολυζώης και ο Θανάσης συζήταγαν για αυτό το θέμα και κρυφάκουσα ότι αυτό το φυτό το πουλάνε πολύ στο εξωτερικό και βγάζουν πολλά λεφτά. Μάλλον πρέπει να είναι πολύ σπάνιο και να μην φυτρώνει όπου και όπου, άλλωστε δεν έχω δει κανένα τέτοιο στο δασάκι. Αν και ο Θανάσης κάποια στιγμή είπε «καλά κάνουν λες και δεν ξέρουν ότι η μισή Ελλάδα είναι γεμάτη από χόρτο». Εγώ αναρωτιέμαι γιατί αφού είναι τόσο κερδοφόρο δεν το καλλιεργούν και αυτοί που θέλουν να το ξεριζώσουν? Μάλλον δεν θα τους αφήνουν αυτοί που το καλλιεργούν ήδη και βγάζουν πολλά λεφτά γιατί θα τους πάρουν την δουλειά και δεν θα βγάζουν τόσα πολλά λεφτά όπως πριν. Ο Θανάσης επίσης είπε ότι οι δημοσιογράφοι και οι πολιτικοί κάνουν λες και γεννήθηκαν χθες και εκπλήσσονται για κάτι που ξέρουν ότι πάντοτε γινόταν και πάντοτε θα γίνεται. Ο Πολυζώης συμφώνησε νομίζω.

Ααα! Ξέχασα να σας πω ότι την Ηλιάνα την τράκαρε ένας φορτηγατζής. Ναι ναι! Μου τα είπε όλα ο Θανάσης. Ήταν παρασκευή πρωί. Ο Θανάσης δεν είχε σχολή λόγω της γιορτής του Πολυτεχνείου. Κατά τις εννιά το πρωί τον ξύπνησε η Ηλιάνα και του είπε ότι ήταν επείγον. Ο Θανάσης δεν έδειξε να τον ενδιαφέρει και πολύ και μάλλον θα προτιμούσε να κοιμηθεί μέχρι τις έντεκα παρά να ασχοληθεί με το επείγον περιστατικό που έτυχε στην αδερφή του. Την Ηλιάνα την τράκαρε ένας φορτηγατζής σε μια πλατεία, αυτός έφταιγε αλλά απ' ότι κατάλαβα και αυτή δεν πρέπει να ήταν ιδιαίτερα προσεχτική. Το αυτοκίνητο έπαθε αρκετή ζημιά αλλά όχι κάτι το τρομερό. Ο Θανάσης μου είπε ότι αφού πήγε να βρει την Ηλιάνα και να την συνεφέρει έπρεπε να την πάει και στην δουλειά (πρακτική κάνει αλλά δεν θέλει να της το λέμε γιατί στεναχωριέται) της και να γυρίσει πίσω με τον αριστερό καθρέφτη σπασμένο. Βέβαια εδώ που τα λέμε και ο Θανάσης έχει κάνει και αυτός τις κουτσουκέλες του αλλά γι' αυτά θα πούμε μια άλλη στιγμή!

Περίεργοι που είσαστε εσείς οι άνθρωποι (δεν κολλάει αλλά ισχύει πάντα)!

Μια μέρα στη σχολή

Είμαι ένα μικρό χελωνάκι χωρίς όνομα, τα μικρά χελωνάκια δεν έχουν όνομα!

Σήμερα έκανα μια μικρή ζαβολιά! Το πρωί πριν ξυπνήσει ο Θανάσης και με καταλάβει μπήκα στο δωμάτιό του και τρύπωσα μέσα στην τσάντα που παίρνει για την σχολή (δεν δυσκολεύτηκα και ιδιαίτερα πάντα στο πάτωμα είναι!) για να δω πως είναι αυτό το περίφημο Πανεπιστήμιο και πως τα περνάει εκεί.
Πήρε το αμάξι (το παλιό) έβαλε την τσάντα στο κάθισμα του συνοδηγού και ξεκίνησε βιαστικός όπως πάντα. Στα μέσα της διαδρομής όταν πλέον δεν μπορούσε να με γυρίσει πίσω (ο Θανάσης πάντα ξεκινάει τελευταία στιγμή για τη σχολή του με αποτέλεσμα να τρέχει σαν τρελός στην διαδρομή) βγήκα δειλά δειλά και του αποκάλυψα την ζαβολιά που έκανα. Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι ότι δεν νευρίασε όπως θα περίμενα αλλά μου είπε «καλά να πάθεις» και ότι «θα πεθάνεις από την βαρεμάρα»!
Φτάσαμε στο μετρό και μετά στον ηλεκτρικό και μετά από λιγάκι περπάτημα (του Θανάση, όχι δικό μου... είπαμε χελώνα είμαι στο κάτω κάτω!) φτάσαμε στην Ασοεε! Όταν πήγαμε να μπούμε στην σχολή δεχθήκαμε επίθεση! Δεξιά και αριστερά από την είσοδο της σχολής μας πολιορκούσαν κάτι τύποι που θέλοντας και μη βάλθηκαν να μας γεμίσουν φυλλάδια. Τι όχι να τους λέει ο Θανάσης τι δεν θέλω εκεί αυτοί! Είχαν βάλει σκοπό να μην περάσουμε την πόρτα χωρίς δέκα φυλλάδια... Ρώτησα τον Θανάση «μα καλά δεν έχουν κάτι καλύτερο να κάνουν από το να μοιράζουν φυλλάδια;» αλλά μου είπε ότι αυτή είναι η δουλειά τους.

Μετά το πρώτο σοκ αντίκρισα το κεντρικό κτήριο της σχολής... γεμάτο με πανό από διάφορες «παρατάξεις» όπως μου εξήγησε ο Θανάσης. Πάνω κάτω το ίδιο ενοχλητικοί με αυτούς που μοιράζουν τα φυλλάδια είναι απλά δεν πληρώνονται για αυτό, κάτι που τους κάνει περισσότερο χαζούς. Ο Θανάσης προσπάθησε γρήγορα να μου εξηγήσει τι ακριβώς κάνουν αυτοί στο Πανεπιστήμιο. Μου είπε ότι κάθε παράταξη έχει το ρόλο της. Υπάρχει μια που έχει σαν σκοπό να ενισχύσει τον πολιτιστικό θεσμό που λέγεται μπουζούκια. Σε αυτήν την παράταξη τα μέλη της είναι ιδιαίτερα ανταγωνιστικά μεταξύ τους και ο καθένας προσπαθεί να πάει όσες πιο πολλές φορές μπορεί στα μπουζούκια καθώς και να σπάσει το ρεκόρ που το έχει ο εκάστοτε πρόεδρός της.

Ο μπαμπάς του Θανάση λέει ότι η δεύτερη παράταξη (που ανταγωνίζεται αυτή των μπουζουκιών) είναι η καλύτερη αλλά ο Θανάσης δεν συμφωνεί. Μου είπε ότι στην παραπάνω παράταξη όπου μπουζούκια βάλε clubs γιατί αυτή είναι η κύρια διαφορά τους.

Βέβαια στο πανεπιστήμιο υπάρχει πάντα μια ή περισσότερες «αγωνιστικές» παρατάξεις, μου είπε ο Θανάσης. Για ποιο πράγμα αγωνίζονται, τον ρώτησα.
Συνήθως για το ποιος θα πάει στις πιο πολλές πορείες (κάθε χρόνο γίνεται απονομή στον καλύτερο «επαναστάτη») και εναντίον των πλουσίων που είναι συνήθως οι γονείς τους...

Όλοι αυτοί κάθε μέρα βρίζονται, μαλώνουν και πλακώνονται και νομίζουν ότι η σχολή είναι δική τους, κτήμα τους... Αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι γιατί οι άλλοι φοιτητές τους ανέχονται και δεν τους διώχνουν.... Περίεργοι που είσαστε εσείς οι άνθρωποι!

Τσιμπούρια, πολιτική και άλλα εξωτικά πουλιά

Είμαι ένα μικρό χελωνάκι χωρίς όνομα, τα μικρά χελωνάκια δεν έχουν όνομα!

Μετά το πρωινό μου που αποτελείται από λιχουδιές όπως φύλα συκής και ρώγες σταφυλιού, η Ηλιάνα με έφερε μέσα στην κουζίνα όπου ο Θανάσης έτρωγε το πρωινό του (αυτός προτιμάει γάλα με δημητριακά). Μετά από κάμποση ώρα παιχνιδιού η Ηλιάνα παρατήρησε ότι είχα κάτι περίπου στον λαιμό (στο αντίστοιχο σημείο που είναι ο σβέρκος σας), ήταν κάτι σαν ένα μπιμπικάκι και ήταν στο χρώμα του δέρματος μου. Το έδειξε στον Θανάση και αυτός είπε ότι είναι τσιμπούρι (από εκεί πρέπει να βγαίνει η έκφραση «έκατσε σαν τσιμπούρι στον σβέρκο μου»). Τα τσιμπούρια μου είπε ο Θανάσης, είναι κάτι κακά ζουζούνια που χώνουν την μουσούδα τους στο δέρμα σου, ρουφάνε το αίμα σου και όσο πιο πολύ αίμα ρουφάνε τόσο πιο πολύ μεγαλώνουν. Εγώ στην αρχή τρόμαξα, αλλά ο Θανάσης με καθησύχασε λέγοντάς μου ότι δεν είναι κάτι τρομερό, και ότι στο δασάκι έχει δει χελώνες που έχουν πολλά τσιμπούρια στα πόδια τους, στον λαιμό τους ακόμα και στο καβούκι τους.
Πήρε μια χαρτοπετσέτα και τράβηξε το τσιμπούρι και βγήκε από το δέρμα μου. Στην αρχή πόνεσε λιγάκι αλλά χάρηκα τόσο πολύ που έφυγε από πάνω μου που δεν με ένοιαξε. Ήταν σαν μια μικρή φακή και η μουσούδα της ήταν πολύ μικρή, το συνολικό δε θέαμα αηδιαστικό...

Αργότερα πήγαμε στο δωμάτιο του Θανάση με την Κατερίνα και τον Αναστάση, όπου ο Αναστάσης μας έδειξε ένα βίντεο με ένα περίεργο εξωτικό πουλί που μπορεί να μιμηθεί ένα σωρό ήχους! Αξίζει να το δείτε (όχι σαν την Τατιάνα) !!!



Ακόμα σήμερα το βράδυ ο Αναστάσης, η Ηλιάνα, ο Θανάσης και ο Ζώης πιάσανε πολιτική κουβέντα. Σε λιγάκι ανέβηκαν τα αίματα και όπως γίνεται πάντοτε τους άκουγα χωρίς να χρειαστεί να στήσω αυτί! Η Ηλιάνα γρήγορα αποχώρησε (μάλλον γιατί είχε κάτι καλύτερο να κάνει), και έμειναν οι υπόλοιποι να συζητάνε για διάφορα θέματα. Συνέχεια άκουγα για έναν Βενιζέλο και έναν Παπανδρέου. Ο Ζώης υποστήριζε αυτόν τον Βενιζέλο αλλά τα παιδιά δεν ενθουσιάζονταν με κανέναν από τους δύο, όπως και ο Ζώης βέβαια αλλά δεν μπορούσε και δεν ήθελε να το παραδεχθεί.
Λοιπόν νομίζω ότι κατάλαβα τι είναι η πολιτική.
Πολιτική είναι κάτι που όλοι το βρίζουν και δεν το θέλουν αλλά κατά βάθος τους αρέσει και όλο με αυτό (θέλουν να) ασχολούνται!

Εγώ δεν ξέρω τι είναι η πολιτική αλλά δεν μου αρέσει και πολύ, όπως και στα παιδιά βέβαια αλλά αυτά είναι υποχρεωμένα να ασχολούνται μαζί της. Βλέπετε εμείς οι χελώνες ζούμε πολύ πιο απλά και ήρεμα χωρίς σκοτούρες και πολιτικές όπως εσείς οι άνθρωποι. Περίεργοι που είσαστε εσείς οι άνθρωποι!