Τρείς χοντροί και ένα ντιβιντί!

Είμαι ένα μικρό χελωνάκι χωρίς όνομα, τα μικρά χελωνάκια δεν έχουν όνομα!

Τον τελευταίο μήνα επικρατεί ένας κακός χαμός στην τηλεόραση με έναν καλό χοντρό κύριο που πήγε να απλώσει την μπουγάδα του σαν καλή νοικοκυρά και τελικά βρέθηκε ανάσκελα να κοιτάει τα αστέρια. Δεν είναι και πολύ έξυπνο βραδιάτικα να απλώνεις ρούχα γιατί μπορεί να συμβούν τέτοιες ζημιές, αν και απ' ότι έμαθα άπλωνε ρούχα το βράδυ για να μην τον βλέπουν οι γείτονες και αμφισβητούν το πόσο άντρας ήταν. Μάλιστα επειδή φοβόταν μήπως για κάποιον λόγο σαν αυτόν τον πούνε ντιντί φρόντιζε κάθε γυναίκα (τυφλή, στραβή, χαζή ή όλα αυτά και παραπάνω μαζί) που επιθυμούσε να συνάψει σχέση να τα γράφει σε βίντεο ώστε όταν έρθει η καταραμένη εκείνη στιγμή να μπορεί να αποδείξει πόσο άντρας είναι. Και έτσι έγινε λοιπόν! Μόλις μαθεύτηκε ότι αυτός ο καλός χοντρός κυριούλης, που απ' ότι άκουσα ήταν γενικός γραμματέας στο Υπουργείο Πολιτισμού, έπεσε από το μπαλκόνι του κάνοντας μπουγάδα η φίλη του έτρεξε από κανάλι σε κανάλι να δώσει το βίντεο που αποδεικνύει ότι είναι άντρας και όχι καμιά νοικοκυρά που... το πάει το γράμμα!
Τα κανάλια όμως επειδή είναι κακά και θέλουν όλους να τους βγάλουν σκάρτους δεν δέχθηκαν να δείξουν το βίντεο. Ευτυχώς που βρέθηκε ένας καλός κύριος (και αυτός χοντρός) και για ένα συμβολικό πόσο πήρε το βίντεο για να δείχνει σιγά σιγά αποσπάσματα από αυτό μπας και αποκαταστήσει την φήμη του άλλου χοντρού κύριου.
Εν τω μεταξύ ένας πολύ καλός φίλος του χοντρού κυρίου που έπεσε που τυχαίνει να είναι πρωθυπουργός έχει γίνει έξαλλος με αυτήν την υπόθεση γιατί τόσο καιρό τα κανάλια ασχολιόταν με εκείνον και τώρα νοιώθει ότι ο χοντρός φίλος του, του έκλεψε την παράσταση με την επεισοδιακή του τούμπα. Γι' αυτό άρχισε να πηγαίνει ταξίδια πότε στην Τουρκία και πότε στην Ινδία για να τραβήξει τους προβολείς της δημοσιότητας πάνω του, χωρίς να τα καταφέρνει οπότε το πήρε απόφαση και κάνει αυτό που κάνει πάντα τρώει, χοντραίνει και βλέπει τηλεόραση!

Ο Θανάσης τον τελευταίο καιρό είχε πάθει κάτι. Το βράδυ δεν μπορούσε να κοιμηθεί και τη μέρα κλεινόταν στο δωμάτιό του. Έβγαινε μερικά βράδια αλλά και πάλι στο σπίτι φερόταν πολύ περίεργα. Μου είπε ότι δεν είναι τίποτα και ότι περνάει μια φάση που θα του περάσει. Επίσης μου είπε ότι καμιά φορά πρέπει να φτάσεις στον πάτο για να επανέλθεις δυνατότερος στην βαρεμάρα της καθημερινότητας. Αυτό μάλλον είναι δικαιολογίες γιατί κάθε φορά που πλησιάζει η εξεταστική κάτι τέτοιες φάσεις περνάει αντί να περάσει κανένα μάθημα!

Περίεργοι που είσαστε εσείς οι άνθρωποι!

Καθαρό δωμάτιο! Επιτέλους!

Είμαι ένα μικρό χελωνάκι χωρίς όνομα, τα μικρά χελωνάκια δεν έχουν όνομα!

Σήμερα το πρωί μπήκα στο δωμάτιο του Θανάση για να δω τι κάνει αλλά είχα ξεχάσει ότι τις Δευτέρες ο Θανάσης έχει σχολή το πρωί. Όμως είδα την Κατερίνα να συγυρίζει το δωμάτιο του... Καταλαβαίνετε την έκπληξη μου. Το δωμάτιο του δεν είναι ποτέ καθαρό, είναι πάντα μέσα στην ακαταστασία. Ακόμα και τις Πέμπτες που έρχεται η καθαρίστρια (και μαζί της όλη η Αρχιεπισκοπή Αθηνών και πάσης Ελλάδος) και το δωμάτιο είναι σχετικά περιποιημένο αντέχει μόνο μερικές ώρες πριν να επανέλθει στην αρχική (άθλια) κατάσταση. Όσοι έχετε μπει στο δωμάτιο του Θανάση καταλαβαίνετε επίσης πόσο δύσκολο εγχείρημα είναι να το φέρεις στα μέτρα του κανονικού, normal δωματίου και είναι κάτι που μπορεί να συγκριθεί μόνο με τον αντίστοιχο άθλο του Ηρακλή και τους στάβλους του Αυγεία. Οπότε της έδωσα με την μια τα συγχαρητήρια μου, ειδικά όταν είδα το εκπληκτικό αποτέλεσμα, η μέρα με την νύχτα σε σχέση με το πως ήταν και πως έγινε. Φήμες που θέλουν να υπάρχει στοίχημα στα πρακτορεία με θέμα «Πόσο καιρό θα κρατήσει καθαρό το δωμάτιό του ο Θανάσης» και το πάνω από 1 ημέρα να έχει απόδοση 1,1 δεν επιβεβαιώνονται...

Θυμάστε που σας έλεγα ότι ο Θανάσης άρχισε το περπάτημα στο δασάκι? Ε λοιπόν τώρα τελευταία πηγαίνει και με τον Πολυζώη βόλτες και επειδή εγώ είμαι ένα πολύ περίεργο χελωνάκι (χωρίς όνομα!) αποφάσισα ένα απόγευμα να πάω μαζί τους να δω για ποια θέματα συζητάνε. Ήταν περίπου έξι το απόγευμα όταν ξεκίνησαν για το δασάκι και είχε ήδη νυχτώσει οπότε δεν χρειάστηκε να κρυφτώ κάπου, απλά τους ακολούθησα. Πάνω κάτω και τα 40 λεπτά για πολιτική λέγανε και γενικά για θέματα της καθημερινότητας με κάποια έμφαση στο να γκρινιάζουν.
Ο Θανάσης έλεγε πόσο ανοργάνωτο είναι το πανεπιστήμιο του και ότι είναι άκυρο το τμήμα του να λέγετε "Οργάνωση και Διοίκηση Επιχειρήσεων" και να διοικείται τόσο χάλια. Δάσκαλε που δίδαξες... Επίσης είπε στον Πολυζώη ότι έχουν έναν πολύ καλό καθηγητή που τον λένε Ιωαννίδη που του αρέσει πολύ να τον παρακολουθεί και ας έχουν μάθημα 7-9 το βράδυ. Αλλά αυτό που τον ενοχλούσε είναι ότι κάθε φορά κάποια αριστερή «παράταξη» (λέγε με ΕΑΑΚ ή Είμαστε Αλλιώτικοι Από το ΚΚΕ) κάνει κάποια συζήτηση ή κάποιο 3ήμερο συνέδριο (λέγε με Συνασπισμό) στην αίθουσα που κάνει μάθημα με το έτσι θέλω χωρίς να τον ρωτάνε και ούτε καν να τον ενημερώνουν με αποτέλεσμα να αναγκάζεται να πηγαίνει σε αίθουσες με σπασμένα έδρανα, σπασμένα καθίσματα και χαλασμένα projector. Αναρωτήθηκε πως ένας επιστήμονας με μεταπτυχιακά, διδακτορικά, που έχει ζήσει στο εξωτερικό, δηλαδή ένας καταξιωμένος επιστήμονας κάθεται και ανέχεται τέτοια συμπεριφορά...

Όσον αφορά τα μουσικά νέα, ο Νίκος Τριανταφυλλίδης (ιδιοκτήτης του Gagarin και της Astra) με αφορμή την πολύ μικρή προσέλευση στη συναυλία των Art Brut και έδωσε μια συνέντευξη στο otherside όπου μεταξύ άλλων αναφέρει:
αΒέβαια όπως κάθε χρόνο θα έρθουν οι Placebo, οι Scorpions, οι Evanessence, οι Him... Οι Iron Maiden ήδη ανακοίνωσαν ότι θα έρθουν (και) φέτος στην Ελλάδα με τιμές από 50 εως 80€!! Κατά την άποψή μου ευθύνες έχουν και οι οργανωτές και το συναυλιακό κοινό εαν φυσικά υπάρχει... Όταν έρχονται φρέσκα συγκροτήματα που γεμίζουν συναυλιακούς χώρους, φεστιβάλ και στάδια στο εξωτερικό και εδώ στην Ελλάδα παίζουν με λιγοστό κόσμο, κάποια στιγμή θα σταματήσουν και αυτά να έρχονται και κάθε χρόνο θα βλέπουμε τα ίδια και τα ίδια... Στο χέρι μας είναι να το καταφέρουμε και αυτό!
(Το παραπάνω ξέσπασμα ήταν μια ευγενική προσφορά του Θανάση)

Εγώ ως χελωνάκι δεν ενδιαφέρομαι ιδιαίτερα για όλα αυτά και σας αφήνω γιατί είδα την Κατερίνα να φέρνει κάτι νοστιμότατα μαρουλόφυλλα!

Βινύλια και συναυλίες

Είμαι ένα μικρό χελωνάκι χωρίς όνομα, τα μικρά χελωνάκια δεν έχουν όνομα!

Πέρασαν σχεδόν δύο βδομάδες από τότε που σας είπα νέα μου και απ' ότι μου λέει ο Θανάσης μερικά παιδιά από τη σχολή του (που μπορεί να μην με πήραν χαμπάρι στην επίσκεψή μου αλλά εγώ τους παρατήρησα προσεχτικά, αλλά ο Θανάσης με παρακάλεσε να μην τους σχολιάσω) με επισκέφθηκαν. Μερικοί από αυτούς μάλιστα είναι τόσο διαταραγμένοι (δεν εξηγούνται αλλιώς τα πολλά πάρε-δωσε με τον Θανάση) που του είπαν θετικά σχόλια για μένα. Τους ευχαριστώ πολύ και τους συστήνω να κοιτάξουν λίγο το γούστο τους! :)

Θυμάστε παλιότερα που είχα αναφερθεί σε έναν καθηγητή του Θανάση τον κ. Βουρλάκη? Ε λοιπόν ο Θανάσης μου είπε κάτι που με έκανε (στιγμιαία έστω) να τον συμπαθήσω. Ήταν λέει ένα συνηθισμένο βαρετό μάθημα του εν λόγω καθηγητή και κάποιοι και καλά μάγκες αποφάσισαν να πετάξουν σαΐτες στον καθηγητή, με αποτέλεσμα να σηκωθεί και να φύγει από το μάθημα. Ο Θανάσης αν και δεν τον συμπαθεί πήρε το μέρος του. Μου είπε «ούτε εγώ τον πάω αλλά τι πάει να πει? από την στιγμή που μπαίνω στο μάθημά του, αποδέχομαι κάποια πράγματα όπως και αυτός, άμα κάποιος από τους δύο μας σπάσει την "συμφωνία" ο άλλος μπορεί να φύγει». Το σκέφθηκα λιγάκι και νομίζω ότι είχε δίκιο. Εαν ο καθηγητής νοιώθεις ότι δεν σε σέβεται έχεις κάθε δικαίωμα να σηκωθείς και να φύγεις, γι' αυτό άλλωστε δεν υπάρχουν απουσίες στη σχολές που πηγαίνουν οι φοιτητές όπως στα σχολεία που κάνουν μάθημα ο Πολυζώης και η Κατερίνα. Όμως από την στιγμή που κάθεσαι στην αίθουσα αποδέχεσαι κάποια πράγματα. Πρέπει να μην ενοχλείς τους συναδέλφους σου που έχουν έρθει για να μάθουν κάποια πράγματα. Πρέπει να είσαι πολύ χαζός για να χαλάς τις ώρες σου καταστρέφοντας την ώρα των άλλων. Στο κάτω κάτω άμα δεν σε ενδιαφέρει το μάθημα υπάρχουν τόσο δημιουργικά πράγματα να κάνεις εκείνη την ώρα. Δεν θα σας πω ποια είναι αυτά, όμως θα σας πω δύο που δεν είναι. Το πρώτο είναι να μπεις σε φοιτητική παράταξη. Το δεύτερο είναι να είσαι σε φοιτητική παράταξη και να συμπεριφέρεσαι σαν μέλος των Mad Boys...

Η Ηλιάνα πήρε laptop! Ναι ναι και όμως! Βέβαια ο Θανάσης την κατηγόρησε ότι θυμήθηκε πέντε χρόνια αργότερα ότι σπουδάζει Πληροφορική και ότι πιο πολύ ασχολείται με το κομπιούτερ αυτός και ο Αναστάσης παρά αυτή, αλλά μάλλον ζηλεύει γιατί αυτός δεν μπορεί να κάθεται και να παίζει κομπιούτερ από το κρεβάτι του ξαπλωμένος μέσα στα ζεστά σκεπάσματα όπως η Ηλιάνα! Δεν ξέρω άμα σας το είχα πει παλιότερα αλλά ο Θανάσης εδώ και δύο μήνες έκοψε το κάπνισμα. Όσοι τον ξέρετε θα σας φανεί κάπως περίεργο αυτό, αλλά άμα σας πω ότι άρχισε να τρέχει (περπατάει με γρήγορο ρυθμό κατά αυτόν) στο δασάκι κάθε μέρα και μάλιστα πρωί και απόγευμα πως θα σας φανεί? Το πιθανότερο είναι να μείνετε με το στόμα ανοιχτό, να σας πέσει το ποτήρι που κρατάτε και να πέσετε από την καρέκλα σας. Και όμως συμβαίνουν και αυτά τα ανεξήγητα και αναπάντεχα. Η αιτία? Όχι κάποια ανώτερη δύναμη αλλά οι γυναίκες...

Η τελευταία τρέλα που έχει πιάσει τον Θανάση είναι να μαζεύει βινύλια. Η φίλη του η Χριστίνα του είχε αγοράσει το πρώτο του πέρσι στα γενέθλιά του. Το 'The Madcap Laughs' (σε μετάφραση "Ο τρελάρας γελάει") του Syd Barrett. Η αλήθεια είναι ότι τα βινύλια έχουν το κάτι διαφορετικό, το πιο μαγικό που τα cd δεν έχουν στο ελάχιστο. Ο Θανάσης μου είπε ότι πολλά βινύλια είναι σπάνια και δύσκολα να τα βρεις γιατί βγαίνουν σε λίγα αντίτυπα.
Ο Πολυζώης μου είπε ότι είναι μια ακόμα μανία που έπιασε τον Θανάση και το θέμα είναι να του περάσει γρήγορα πριν ξοδέψει πολλά λεφτά σε βινύλια και άλλες τέτοιες χαζομάρες. Τον ρώτησα που το ξέρει και μου είπε ότι κάθε λίγο και λιγάκι τον πιάνει μια τέτοια μανία, από μικρό παιδί. Παλιά ήταν τα άλμπουμ και τα αυτοκόλλητα, αργότερα οι τάπες από τα γαριδάκια, μετά τα playmobil, μετά τα gi-jo (ή κάπως έτσι), και άλλα πολλά, με πιο πρόσφατα το μπάσο και τον ενισχυτή του. Το μπάσο έχει μείνει για διακοσμητικό και ο ενισχυτής χρησιμεύει σαν κομοδίνο. Μου είπε ότι μάλλον έχει μείνει μόνιμα στην εφηβεία γιατί αυτά στην εφηβεία συμβαίνουν και μετά σταματάνε, και ότι άμα δεν νοικοκυρευτεί δεν θα γίνει ποτέ του επιστήμονας. Αυτό το τελευταίο του το λέει συχνά ο Πολυζώης αλλά δεν νομίζω ότι ο Θανάσης το λαμβάνει υπ' όψιν του. Ίσως δεν θέλει να γίνει επιστήμονας...

Τέλος ο Θανάσης με την Χριστίνα και τον φίλο του τον Κώστα πήγανε στην συναυλία αυτών των Art Brut. Μεταξύ μας του είπα ότι δεν τους ξέρει ούτε η μάνα τους, αλλά μην το πείτε γιατί νομίζω ότι στεναχωρήθηκε. Τον ρώτησα τι κάνανε εκεί, και μου απάντησε ότι είναι ένα μέρος και πάνω παίζουν κάποιοι μουσική και αυτοί που είναι από κάτω τους βλέπουν. Αυτό μου φάνηκε κάπως περίεργο και μπήκα στο Youtube (για κάναν άσχετο με περάσατε?) και είδα μερικά βίντεο από συναυλίες. Ε λοιπόν αυτό το πράγμα δεν το έχω ξαναδεί. Πέντε άνθρωποι υπερυψωμένοι και από κάτω ένα σωρό άνθρωποι που κουνιούνται πέρα δώθε και χτυπιούνται πάνω κάτω και φωνάζουν! Μερικοί μάλιστα προσπαθούσαν να ανέβουν πάνω στη σκηνή! Μάλλον τους εγκλώβισαν εκεί και δεν τους άρεσε το συγκρότημα που είναι πάνω στη σκηνή γι' αυτό κάνουν σαν τρελοί και ψάχνουν απεγνωσμένα να βρουν από κάπου να φύγουν. Αυτοί που προσπαθούν να ανέβουν πάνω στη σκηνή πρέπει να είναι οι πιο θαρραλέοι αφού θέλουν να διώξουν το συγκρότημα μπας και γλυτώσουν. Ρώτησα τον Θανάση άμα έδωσε λεφτά για αυτό το πράγμα και μου είπε ναι! Περίεργοι που είσαστε εσείς οι άνθρωποι!

Το Πολυτεχνείο δεν ζει, το πάτησαν οι επαναστάτες.

Είμαι ένα μικρό χελωνάκι χωρίς όνομα, τα μικρά χελωνάκια δεν έχουν όνομα!

Την πέμπτη και την παρασκευή που μας πέρασε ο Αναστάσης και ο Θανάσης δεν είχαν σχολή. Όταν τους ρώτησα γιατί, μου είπαν ότι είναι η επέτειος του Πολυτεχνείου και κάθε χρόνο για να την γιορτάσουν τα πανεπιστήμια κλείνουν κάποιες μέρες. Το λογικό είναι να τους ρωτήσω τι είναι η επέτειος του Πολυτεχνείου και τι έγινε τότε. Προσπάθησαν σύντομα να μου πουν την ιστορία.

Πριν από περίπου τριάντα χρόνια και κάτι παραπάνω δεν είχαμε δημοκρατία όπως τώρα. Το επόμενο λογικό πράγμα είναι να τους ρωτήσω τι είναι η δημοκρατία και τι είχανε τότε. Μου είπαν απλοϊκά ότι στη δημοκρατία που έχουμε σήμερα όλοι οι άνθρωποι ψηφίζουν κάποιους λίγους για να παίρνουν τις αποφάσεις γι' αυτούς. Δηλαδή, τους είπα, είναι σαν οι λίγοι να κυβερνάνε τους πολλούς και απλά οι πολλοί να συμφωνούν με αυτό. Κάπως έτσι είναι τα πράγματα μου απάντησαν αν και δεν ήταν αυτό το αρχικό νόημα της δημοκρατίας. Αυτό που υπάρχει σήμερα είναι μια περίπου συναινετική ολιγαρχία. Με την μόνη διαφορά ότι η ολιγαρχία αρχικά είχε το νόημα να κυβερνούν οι άριστοι, αλλά σήμερα σε πολύ μικρό (έως ελάχιστο βαθμό) μας κυβερνούν οι άριστοι... Έπειτα μου είπαν ότι για μερικά χρόνια έγινε ένα διάλειμμα (όχι ιδιαίτερα ειρηνικό) από την δημοκρατία και είχαμε δικτατορία. Η δικτατορία μοιάζει με την ολιγαρχία, αλλά ο δικτάτορας ή η ομάδα που κυβερνά έχει την απόλυτη εξουσία. Όχι μόνο πολιτική αλλά και νομική. Ωραία, μου είπε ο Αναστάσης. Τώρα που σου εξηγήσαμε αυτά τα βασικά θα σου πούμε για το Πολυτεχνείο.

Τα χρόνια που υπήρχε δικτατορία υπήρχαν κάποιοι φοιτητές που κλείστηκαν στο πανεπιστήμιο τους που λέγεται Πολυτεχνείο διαμαρτυρόμενοι για την δικτατορία. Η αστυνομία τους προειδοποίησε να φύγουν αλλά αποφάσισαν να μείνουν και να κάνουν κατάληψη στην σχολή του Πολυτεχνείου (που τότε βρίσκονταν στην οδό Πατησίων) με αιτήματα Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία. Η κατάληψη κράτησε για τρεις περίπου μέρες από το βράδυ της 14ης Νοεμβρίου μέχρι τις πρώτες ώρες της 17ης Νοεμβρίου. Τότε ο στρατός μπήκε μέσα με τανκ και κομάντος και σκότωσε πάνω από σαράντα φοιτητές...

Μόλις άκουσα αυτήν την ιστορία ένοιωσα περήφανος για τους φοιτητές της δεκαετίας του '70 και για την κατάληψη και αντίσταση που κάνανε με κίνδυνο της ζωής τους. Όμως μια απορία μου ήρθε και έτσι ρώτησα τον Θανάση τι σχέση έχουν οι σημερινές καταλήψεις με την κατάληψη του Πολυτεχνείου.
Ο Θανάσης μου είπε «καμία». Οι σημερινοί φοιτητές που τόσο πολύ θέλουν να ξαναζήσουν μέρες αντίστοιχες με αυτές του 1973 κάνοντας «καταλήψεις» το μόνο που καταφέρνουν είναι να ξεφτιλίζουν και να υποδαυλίζουν το νόημα και τον σκοπό που είχε αυτό το ιστορικό γεγονός, μου είπε. Τότε μάχονταν για Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία. Τώρα το ψωμί θεωρείται αυτονόητο ακόμα και για την πιο φτωχή οικογένεια, η ελευθερία περίπου. Όσον αφορά την παιδεία? Με δυο χρόνια καταλήψεων δηλαδή δυο χρόνια με κλειστά τα πανεπιστήμια, μάλλον δεν βοήθησαν ιδιαίτερα την παιδεία, έτσι μου είπε ο Θανάσης. Αυτοί που νομίζουν ότι μάχονται για τα δημόσια πανεπιστήμια κρατώντας τα κλειστά, βοηθάνε τα ιδιωτικά πανεπιστήμια που παραμένουν ανοιχτά βρέξει χιονίσει. Καλά τον ρώτησα άμα τους το πεις αυτό τι σου απαντάνε? Μου απάντησε ότι πιστεύουν ότι μόνο αν η σχολή είναι κλειστή θα πάνε πιο πολλοί φοιτητές στην πορεία. Απ' ότι φαίνεται γι' αυτούς το μόνο που μετράει είναι να μαζέψουν άτομα να κατέβουν μαζί τους στην πορεία.
Εκεί φαίνεται ότι δεν έχουν διδαχθεί τίποτα από το γεγονός που έγινε πριν από περίπου τριάντα χρόνια.
Οι αγώνες και οι καταλήψεις θέλουν θυσίες, αλλιώς δεν θα λέγονταν αγώνες. Κάποτε θυσιάστηκαν πάνω από σαράντα φοιτητές για να υποστηρίξουν τα πιστεύω τους και τα ιδανικά τους. Και όπου θυσίες δεν εννοώ διδακτικές ώρες, γιατί εαν επιφανειακά φαίνεται ότι αυτοθυσιάζεσαι χάνοντας μάθημα στην ουσία αυτοκτονείς. Και το χειρότερο? Σκοτώνεις μαζί σου το δημόσιο πανεπιστήμιο που υποτίθεται ότι υποστηρίζεις.

Όλα αυτά δεν μπορώ να πω ότι τα κατάλαβα απόλυτα, μου φάνηκαν λίγο μπερδεμένα αλλά τα έγραψα γιατί είδα ότι ο Θανάσης τα πίστευε πολύ και δεν ήθελα να του χαλάσω χατήρι. Δεν ξέρω άμα έκανα καλά ή όχι...
Αυτό που κατάλαβα εγώ είναι ότι το Πολυτεχνείο έγινε μια φορά και τελείωσε, αυτό ήταν. Τώρα όσοι προσπαθούν να το μιμηθούν ζουν τριάντα χρόνια πριν (και κάτι παραπάνω...). Και το χειρότερο? Δεν έχουν ανακαλύψει την χρονομηχάνη. Περίεργοι που είσαστε εσείς οι άνθρωποι.

Μια μέρα στη σχολή (part 3)

Είμαι ένα μικρό χελωνάκι χωρίς όνομα, τα μικρά χελωνάκια δεν έχουν όνομα!

Αυτό είναι το τρίτο και τελευταίο μέρος της σειράς 'Μια μέρα στη σχολή'. Μετά από αυτή την δημοσίευση περιμένετε να δείτε αυτήν την σπουδαία τριλογία το πολύ σε ένα χρόνο σε όλα τα μεγάλα βιβλιοπωλεία και σε δυο χρόνια στην μεγάλη οθόνη (λατρεύω τα cliches). Θα μπορούσα να γράψω πολλά περισσότερα για αυτήν την βόλτα μου στη σχολή αλλά φοβάμαι μην κουράσω τους πέντε φανατικούς αναγνώστες μου, που έχουν το κουράγιο και με διαβάζουν ακόμα...

Στη σχολή πέρα από αυτούς που μπερδεύουν την νύχτα με την μέρα (εξ' ου και το λαϊκό άσμα "έκανες την νύχτα μέρα") υπάρχουν και κάτι παιδάκια που φοράνε συνέχεια μαύρα αλλά βάζουν και κάνα μωβ να σπάσει λίγο η μονοτονία. Όχι δεν είναι οι μεταλλάδες. Αυτοί είναι άλλη κατηγορία από μόνοι τους. Μου φάνηκαν τόσο περίεργοι και γλοιώδεις (οι περισσότεροι) που κάθισα και τους παρατήρησα προσεχτικά. Το τζιν τους τόσο χαμηλά ώστε να φαίνεται το καινούργιο trendy μποξεράκι και κυριολεκτικά μόνο η ζώνη προσπαθεί μπας και το κρατήσει για να μη πέσει, φράτζα που να κρύβει το μισό πρόσωπο (ίσως και παραπάνω) που σε περιπτώσεις που ήταν πολύ άσχημοι ίσως να έκανε και σε αυτούς καλό και σε εμάς, όπου μπορούμε αστεράκια (κάτω από το μάτι, σε tattoo κλπ), απαραίτητα all-star ή και vans που να δείχνουν τόσο ταλαιπωρημένα ώστε να θεωρούνται cool και φυσικά μια παρέλαση από όλες τις μάρκες skate. Volcom, Carhartt, DC, Burton και ένα σωρό άλλες για (πλούσια) παιδάκια (με κυρία καταγωγή από τα Νότια και Βόρεια Προάστια) που θέλουν να το παίξουν (φτωχά) αλάνια που δεν έχουν μια. Πρέπει επειγόντως να δείξουν ότι είναι underground τύποι και διαφέρουν από την υπόλοιπη «μάζα» γι' αυτό αράζουν στο δρόμο και στις πλατείες ενίοτε κάνοντας skate, κάνουν καταχρήσεις και την άλλη μέρα πρέπει να το μάθουν όλοι οι φίλοι, γνωστοί, σχετικοί και άσχετοι. Τι άλλες ασχολίες έχουν? Προσπαθούν να διαφέρουν από τους άλλους γύρω τους αλλά στο τέλος καταλήγουν μια από τα ίδια με όλους τους άλλους...

Ο λόγος για τα emo-kids, έτσι μου είπε ο Θανάσης ότι τα φωνάζουν. Που φυσικά δεν έχουν καμία σχέση με αντίστοιχα emokids της Αμερικής και της Αγγλίας που έχουν πάει αυτήν την «ιδεολογία» ένα βήμα παραπέρα. Με άλλα λόγια θέλουνε να γίνουνε gothάδες στην θέση των gothάδων αφού κάθε ασήμαντο γεγονός για έναν φυσιολογικό άνθρωπο μετατρέπεται για αυτά αφορμή για να κοπούν με ξυραφάκι, να πέσουν σε κατάθλιψη και (σε σπάνιες περιπτώσεις) να αυτοκτονήσουν. Όλα αυτά φυσικά για την προσοχή των άλλων... Περίεργοι που είσαστε εσείς οι άνθρωποι!

Μια μέρα στη σχολή (part 2)

Είμαι ένα μικρό χελωνάκι χωρίς όνομα, τα μικρά χελωνάκια δεν έχουν όνομα!

Συνεχίζοντας την βόλτα μας στη σχολή είδα πολλά περίεργα πράγματα. Ο Θανάσης μου είχε πει ότι έρχονται εδώ (οι φοιτητές) για να μάθουν κάποια πράγματα για να μπορέσουν να βρουν δουλειά αργότερα. Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι ότι οι περισσότερες κοπέλες είχαν μπερδευτεί λιγάκι. Συγκεκριμένα είχαν μπερδέψει τις μέρες και τις ώρες αφού 9 το πρωί δεν γίνεται να εμφανίζεσαι στη σχολή λες και είσαι έτοιμη να πας στα μπουζούκια και τα club (ακόμα και αν ανήκεις στην Δασπ) με πέντε στρώσεις make-up, δεκάποντο τακούνι, χρυσαφί τσαντούλα με ασορτί υπόδημα και όλα φάτσα φόρα... (Τα παραπάνω μου τα είπε ο Θανάσης να τα γράψω γιατί απ' ότι μου είπε τα είχε άχτι τόσο καιρό να τα πει κάπου και έτσι του έκανα το χατίρι!)

Μα καλά, ρώτησα τον Θανάση, πότε προλαβαίνουν και είναι έτσι «καλοφτιαγμένες» 9 το πρωί κάθε μέρα? Μου είπε ότι αυτές για να μην προδώσουν τον κώδικα τιμής είκοσι σημείων του Cosmo είναι ικανές να ξυπνήσουν από τις 6 για να είναι έτσι φτιαγμένες. Πιο πολύ με προβλημάτισε το ότι αυτές οι κοπέλες υποτίθεται ότι είναι από τις εξυπνότερες στην Ελλάδα (σύμφωνα με τον βαθμό τους πάντα) και προσπαθούσα να φανταστώ πως θα είναι οι χαζές κοπέλες. Ο Θανάσης μου είπε ότι δεν φταίνε μόνο αυτές, αλλά φταίμε και εμείς οι μα...ες (λογοκρισία από την Κατερίνα) οι άντρες που τους δίνουμε αξία και σημασία, ή μήπως εμείς τις έχουμε οδηγήσει σε αυτήν την κατάσταση. Σε αυτό το σημείο είπα στον Θανάση ότι άμα θέλει να φιλοσοφήσει να φτιάξει το δικό του blog και ότι αυτό είναι το δικό μου blog και δεν θα γράφω συνέχεια τις δικές του σκέψεις. Προς στιγμήν φάνηκε να το σκέφτεται και να του καλάρεσε σαν ιδέα αλλά μετά πρέπει να σκέφτηκε ότι έχει πολλές ασχολίες (πχ Warcraft) και ότι μάλλον δεν θα τα έβγαζε όλα πέρα. Ευτυχώς...!

Συνεχίζοντας μπήκαμε σε ένα μάθημα που το δίδασκε κάποιος κύριος Βουρλάκης. Αυτός ο κύριος είναι πολύ καλός αφού από την αρχή μας είπε ότι χάρη μας κάνει που έρχεται και διδάσκει (δηλαδή που κάνει την δουλειά του όπως όλοι οι άλλοι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο) και ότι άμα ήθελε δεν θα ερχόταν καν στο πανεπιστήμιο (να κάνει την δουλειά του όπως όλοι οι άλλοι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο) και θα καθόταν σπίτι του. Βέβαια αυτό που δεν κατάλαβα είναι γιατί κάνει χάρη στους φοιτητές που έρχεται στο πανεπιστήμιο αφού για αυτόν ακριβώς το λόγο πληρώνεται από το κράτος.... Περίεργοι που είσαστε εσείς οι άνθρωποι!

Υ.Γ. Ζητώ συγνώμη που δεν ανανεώνω το blog μου τόσο συχνά, αλλά βλέπετε χειμώνας έρχεται και πρέπει να κάνω και εγώ τις καβάτζες μου... Αλλά μην ανησυχείτε δεν θα σας αφήσω παραπονεμένους.

..... Συνεχίζεται .....

Μια μέρα στη σχολή

Είμαι ένα μικρό χελωνάκι χωρίς όνομα, τα μικρά χελωνάκια δεν έχουν όνομα!

Σήμερα έκανα μια μικρή ζαβολιά! Το πρωί πριν ξυπνήσει ο Θανάσης και με καταλάβει μπήκα στο δωμάτιό του και τρύπωσα μέσα στην τσάντα που παίρνει για την σχολή (δεν δυσκολεύτηκα και ιδιαίτερα πάντα στο πάτωμα είναι!) για να δω πως είναι αυτό το περίφημο Πανεπιστήμιο και πως τα περνάει εκεί.
Πήρε το αμάξι (το παλιό) έβαλε την τσάντα στο κάθισμα του συνοδηγού και ξεκίνησε βιαστικός όπως πάντα. Στα μέσα της διαδρομής όταν πλέον δεν μπορούσε να με γυρίσει πίσω (ο Θανάσης πάντα ξεκινάει τελευταία στιγμή για τη σχολή του με αποτέλεσμα να τρέχει σαν τρελός στην διαδρομή) βγήκα δειλά δειλά και του αποκάλυψα την ζαβολιά που έκανα. Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι ότι δεν νευρίασε όπως θα περίμενα αλλά μου είπε «καλά να πάθεις» και ότι «θα πεθάνεις από την βαρεμάρα»!
Φτάσαμε στο μετρό και μετά στον ηλεκτρικό και μετά από λιγάκι περπάτημα (του Θανάση, όχι δικό μου... είπαμε χελώνα είμαι στο κάτω κάτω!) φτάσαμε στην Ασοεε! Όταν πήγαμε να μπούμε στην σχολή δεχθήκαμε επίθεση! Δεξιά και αριστερά από την είσοδο της σχολής μας πολιορκούσαν κάτι τύποι που θέλοντας και μη βάλθηκαν να μας γεμίσουν φυλλάδια. Τι όχι να τους λέει ο Θανάσης τι δεν θέλω εκεί αυτοί! Είχαν βάλει σκοπό να μην περάσουμε την πόρτα χωρίς δέκα φυλλάδια... Ρώτησα τον Θανάση «μα καλά δεν έχουν κάτι καλύτερο να κάνουν από το να μοιράζουν φυλλάδια;» αλλά μου είπε ότι αυτή είναι η δουλειά τους.

Μετά το πρώτο σοκ αντίκρισα το κεντρικό κτήριο της σχολής... γεμάτο με πανό από διάφορες «παρατάξεις» όπως μου εξήγησε ο Θανάσης. Πάνω κάτω το ίδιο ενοχλητικοί με αυτούς που μοιράζουν τα φυλλάδια είναι απλά δεν πληρώνονται για αυτό, κάτι που τους κάνει περισσότερο χαζούς. Ο Θανάσης προσπάθησε γρήγορα να μου εξηγήσει τι ακριβώς κάνουν αυτοί στο Πανεπιστήμιο. Μου είπε ότι κάθε παράταξη έχει το ρόλο της. Υπάρχει μια που έχει σαν σκοπό να ενισχύσει τον πολιτιστικό θεσμό που λέγεται μπουζούκια. Σε αυτήν την παράταξη τα μέλη της είναι ιδιαίτερα ανταγωνιστικά μεταξύ τους και ο καθένας προσπαθεί να πάει όσες πιο πολλές φορές μπορεί στα μπουζούκια καθώς και να σπάσει το ρεκόρ που το έχει ο εκάστοτε πρόεδρός της.

Ο μπαμπάς του Θανάση λέει ότι η δεύτερη παράταξη (που ανταγωνίζεται αυτή των μπουζουκιών) είναι η καλύτερη αλλά ο Θανάσης δεν συμφωνεί. Μου είπε ότι στην παραπάνω παράταξη όπου μπουζούκια βάλε clubs γιατί αυτή είναι η κύρια διαφορά τους.

Βέβαια στο πανεπιστήμιο υπάρχει πάντα μια ή περισσότερες «αγωνιστικές» παρατάξεις, μου είπε ο Θανάσης. Για ποιο πράγμα αγωνίζονται, τον ρώτησα.
Συνήθως για το ποιος θα πάει στις πιο πολλές πορείες (κάθε χρόνο γίνεται απονομή στον καλύτερο «επαναστάτη») και εναντίον των πλουσίων που είναι συνήθως οι γονείς τους...

Όλοι αυτοί κάθε μέρα βρίζονται, μαλώνουν και πλακώνονται και νομίζουν ότι η σχολή είναι δική τους, κτήμα τους... Αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι γιατί οι άλλοι φοιτητές τους ανέχονται και δεν τους διώχνουν.... Περίεργοι που είσαστε εσείς οι άνθρωποι!

Πρωινή κουβεντούλα

Είμαι ένα μικρό χελωνάκι. Δεν έχω όνομα, τα μικρά χελωνάκια δεν έχουν όνομα!

Δεν πρόλαβα να χαρώ τις βολτίτσες μου σήμερα και άρχισε το πείραγμα! Η Ηλιάνα με πήρε και πήγαμε στην κουζίνα, όπου ο Θανάσης έφτιαχνε πρωινό καφέ ... στις 12. Φαινόταν κουρασμένος και ξενυχτισμένος, η Ηλιάνα του είπε κοροϊδευτικά «πάλι διάβαζες μέχρι αργά χτες βράδυ να φανταστώ ε;». Ο Θανάσης δεν απάντησε και έκανε πως δεν ακούει, συνέχισε να φτιάχνει τον καφέ του και μουρμούρισε «δεν υπάρχει ζωή πριν τον καφέ», σέρνοντας τα πόδια του. Ο Θανάσης πίνει τον καφέ του ελληνικό, όπως ο παππούς του. Του αρέσει να ρουφάει τον καφέ του κάνοντας θόρυβο, σαν τον παππού του που τον λένε και αυτόν Θανάση. Μου είπε ότι έτσι πίνουν τον καφέ τους οι μερακλήδες. Έχετε ένα κόλλημα εσείς οι άνθρωποι με το να κάνετε θόρυβο! Τι κακό και αυτό! Τον παππού του Θανάση δεν τον έχω γνωρίσει ακόμα και μου φάνηκε παράξενο που έχουν το ίδιο όνομα γιατί όλοι θα μπερδεύονται και δεν θα ξέρουν για ποιον μιλάνε. Μα καλά τόσα ωραία ονόματα υπάρχουν, Θανάση πήγαν να τον βγάλουν?

Η Ηλιάνα φοιτήτρια και αυτή, μου είπε ότι στη σχολή της ασχολείται με τους υπολογιστές που είναι μια ξένη λέξη για τα κομπιούτερ. Δεν κατάλαβα γιατί της αρέσει να λέει ξένες λέξεις αφού υπάρχει ήδη αντίστοιχη λέξη στα ελληνικά. Μάλλον έτσι θέλει να κάνει την έξυπνη και την διαβασμένη, αφού δεν είναι σωστή και καλή φοιτήτρια. Ο Θανάσης μου τα είπε αυτά, και μου είπε ότι «χαλάει την πιάτσα, πήρε το πτυχίο μόλις στα πέντε χρόνια, και ο μπαμπάς θα μου τα πρήζει μετά να πάρω και εγώ γρήγορα το πτυχίο». Μέτα είπε κάτι κακό για τις γυναίκες Τι είναι αυτό το πτυχίο, θα σας γελάσω. Απ' ότι κατάλαβα πτυχίο είναι ένα χαρτί που όλοι θέλουν να το έχουν και μετά μετανοιώνουν. Εμ βέβαια τόσο χρόνια για να πάρεις μόνο ένα χαρτί? Γι' αυτό πρέπει να λένε ότι οι φοιτητές είναι τεμπέληδες!
Το πτυχίο δεν είναι κάτι χρήσιμο όπως είναι τα λεφτά που είναι και αυτά κάτι χαρτιά που όλοι θέλουν να έχουν και κάνεις δεν το μετανιώνει που τα έχει. Υπάρχουν βέβαια και μερικοί που λένε ότι τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία, αλλά αυτοί νομίζω ότι λέγονται άνεργοι.

Περίεργοι που είσαστε εσείς οι άνθρωποι!

Βρήκα σπίτι!

Είμαι ένα μικρό χελωνάκι. Δεν έχω όνομα, τα μικρά χελωνάκια δεν έχουν όνομα!

Εκεί λοιπόν που έκοβα βόλτες στο άλσος της Πετρούπολης ένας κύριος, (δεν ξέρω και πολλά για τους ανθρώπους αλλά τον έκοψα κοντά στα 50-60) με γκρίζα μαλλιά, με μάζεψε και με πήγε στο σπίτι του. Μου συστήθηκε σαν Πολυζώης, αλλά τώρα που γίναμε φίλοι μου είπε ότι μπορώ να τον φωνάζω Ζώη, περίεργα ονόματα έχετε εσείς οι άνθρωποι.
Το σπίτι του (που πλέον είναι και δικό μου!) είναι απέναντι από το δασάκι της Πετρούπολης. Πρώτα πρώτα με έδειξε σε όλη την οικογένειά του (μου!) την γυναίκα του, μια συμπαθητική 50άρα (την λένε Κατερίνα και είναι καθηγήτρια στο γυμνάσιο που είναι δίπλα στο δασάκι που έκοβα βόλτες) και τα παιδιά του.
Έχει τρία παιδιά ο Πολυζώης, τον Αναστάση, την Ηλιάνα και τον μικρότερο τον Θανάση. Με γνώρισε και στα τρία του παιδιά, ο Αναστάσης και ο Θανάσης αρχικά δεν ασχολήθηκαν πολύ μαζί μου γιατί ήταν απασχολημένοι στα κομπιούτερ τους, αλλά όταν έμαθαν ότι θα μένω μαζί τους μου φάνηκε ότι χάρηκαν πολύ!

Απ' ότι μου είπε ο Ζώης, και τα τρία του παιδιά είναι φοιτητές. Δεν ξέρω τι είναι ο φοιτητής αλλά απ' ότι κατάλαβα σημαίνει ότι κάθονται την περισσότερη μέρα τους στο κομπιούτερ και το κοιτάζουν. Πρέπει να είναι δύσκολο πράγμα να είσαι φοιτητής.
Οι φοιτητές όταν δεν κάθονται στο κομπιούτερ τους, διαβάζουν,πηγαίνουν βόλτες και μερικές φορές πηγαίνουν σε ένα μεγάλο σπίτι με άλλους φοιτητές που λέγεται Πανεπιστήμιο. Δεν έχω καταλάβει ακριβώς τι κάνουν εκεί, αλλά ελπίζω με τον καιρό να μου εξηγήσουν!

Ο Ζώης μου είπε ότι είναι καθηγητής και διευθυντής σε ένα Λύκειο στην Πετρούπολη. Τον ρώτησα τι είναι αυτό και τι ακριβώς κάνει εκεί. Μου είπε ότι το Λύκειο είναι και αυτό ένα μεγάλο σπίτι (όπως και στο Γυμνάσιο που δουλεύει η γυναίκα του) που πάνε πολλά παιδιά και ακούνε τι τους λένε οι καθηγητές. Μη του το πείτε άλλα νομίζω ότι οι καθηγητές δεν πρέπει να λένε και τίποτα σπουδαίο γιατί οι μαθητές συνήθως δεν τους ακούνε αλλά κάνουν ότι τους ακούνε και είτε χαζεύουν είτε μιλάνε μεταξύ τους. Παλιότερα παίζανε και με κάτι πράγματα που λέγονται κινητά αλλά τώρα δεν τους αφήνουν να έχουν μαζί τους κινητά, γιατί σε ένα Λύκειο κάτι κακά παιδιά παίζανε με τα κινητά τους και το μάθανε οι μεγάλοι και νευριάσανε πολύ.

Μετά με έβαλε στο μπαλκόνι τους και μου έβαλε φαγητό για να τρώω. Άμα σκαρφαλώσω λίγο στο μπαλκόνι βλέπω το δασάκι που με βρήκε ο Ζώης, αλλά επειδή είναι ψηλά φοβάμαι να σκαρφαλώνω για να μην πέσω κάτω. Επίσης κάθε μέρα το απόγευμα ο Ζώης και η Κατερίνα πηγαίνουν βόλτα στο δασάκι αλλά μέχρι στιγμής δεν με παίρνουν μαζί τους, μάλλον φοβούνται να μη χαθώ γιατί είμαι μικρός ακόμα. Μετά ο Ζώης κάθεται στην αυλή του σπιτιού μαζί με έναν φίλο του και με τις ώρες μιλάνε και παίζουν τάβλι. Το τάβλι πρέπει να είναι παιχνίδι που έχει πολύ πλάκα και για να κερδίσεις πρέπει να κάνεις τον περισσότερο θόρυβο με κάτι πλαστικά πράγματα!

Πρέπει να φύγω τώρα γιατί ο Θανάσης πρέπει να κάτσει στο κομπιούτερ του, δεν ξέρω πότε θα ξανάρθω γιατί πρέπει να κάνει κάτι πολύ σοβαρό εδώ στο κομπιούτερ του. Οι γονείς του όμως δεν πρέπει να θέλουν να γίνει ο Θανάσης καλός φοιτητής γιατί όλη την ώρα του φωνάζουν να φύγει από το κομπιούτερ του, περίεργοι που είσαστε εσεις οι άνθρωποι!